Mellor en Madrid ca no mesmo ceo

Nunha páxina humorística do Facebook, Forocarros, penduraban este cadriño do presidente do Goberno galego queimando con satisfacción un exemplar de Como falar e escribir en galego con corrección e fluidez. Se por el fose, non hai dúbidas de que poderían ir para o lixo todos os libros do mesmo estilo, igual que foron para o lixo pola súa orde os miles de manuais escolares escritos en galego das materias científico-técnicas.

Agora que en todo o Estado español se fala deste amigo do narcotraficante Marcial Dorado como posíbel novo líder do PP, é bo lembrarmos que un dos eixos fundamentais da súa acción de goberno foi, e está a ser, a aceleración da perda do noso idioma, o desamparo aos nosos dereitos lingüísticos. Sabemos que é un "mérito" que lle valorarán moitos dos seus seguidores, e é unha mágoa. Quen despreza unha cultura, despreza todas as culturas.

Ligazóns ao desvío para un vinte de novembro

•  "A dignidade xeral", Xurxo Borrazás.
• "Dogma y duelo", Manuel Fernández Blanco.
• "Perdidos e achados". A reportaxe da televisión portuguesa SIC sobre o Prestige emitida no 12 de novembro en horario de prime time.
• "Casa dos Estudantes do Império", Xoán Costa. 
• Recompilación multimedia sobre literatura medieval moi útil para as aulas. O autor é Xano Cebreiro.

Poesía sobre lingua (10): "Dos propios acentos tiveran vergonza"

A lingua tiveran
por lingua de escravos;
esqueceran os patrios acentos,
suidosos e brandos.

Dos propios acentos
tiveran vergonza;
de cautivos falaran palabras,
de servos e ilotas.

Deixaran os doces
acendos jocundos
por estrañas palabras de servos,
ignaros e escuros.

A nai, afrigida
da escura miseria,
os propios tomara
por gente estrangeira,
e espantada escuitara dos fillos
a plática serva.

(Eduardo Pondal)

De "idiomas muy respetables españoles" que non serven

Sobre este tipo de linguas falo no meu último comentario para Sermos Galiza, ao fío destas declaracións de Mariano Rajoy: "Cuando escuchamos que se suprimen las clases de inglés para poner idiomas muy respetables españoles creo que estamos cometiendo un error de grandes proporciones".

O sacrificio de Núñez Feijóo

O comentario desta semana en Sermos Galiza:

Mudanzas na Xunta

Mudar uns poucos nomes sen mudar as políticas non é o que precisa o Goberno galego, non é o que precisa Galiza.

Iso si, o Goberno galego parécese só un pouquiño máis a un goberno mercé á ampliacións das consellarías. É unha rectificación indirecta de Núñez Feijóo sobre o que leva pontificado moitos anos. No entanto, mesmo niso continúa a ser unha modificación incompleta e pouco máis que aparencial. Non fai sentido -por pór só un exemplo- a fusión que existe entre Educación e Cultura, sen ningunha persoa que sexa responsábel directa da promoción editorial.

Aínda que se pareza só un algo máis a un goberno, o da actual Xunta continúa a exercer moi pouco de galego, que xa é triste de dicir. Lembremos que tanto Vázquez Almuíña como Rey Varela (dous dos novos conselleiros) son coñecidos polo seu desprezo ao idioma que nos une como galegas e galegos.

Porén, o que me parece máis grave de todo o anunciado é que nomee conselleiro ao mesmo home encargado de coordinar a campaña do PP para as autonómicas de 2016. Coordinará a campaña no seu -parece que moito- tempo libre como conselleiro de Política Social ou será que lle pagaremos con diñeiro público o seu traballo para o PP?

A lingua, o Xapón, o mar

Onte fervían as redes sociais co vídeo onde se pode ver a sinatura dun protocolo de colaboración entre o Goberno galego e o Goberno xaponés. Na presentación en Santiago de Compostela de dito acordo, o embaixador do Xapón, Kazuhiko Koshikawa, falou en galego, mentres o presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, falou en castelán. Non se trata, obviamente, dun acto de cortesía, pois esta mandaría facer cando menos unha parte da alocución en xaponés e o resto no idioma do país no cal estás, no idioma propio do país a que representas.

Temos, con certeza, un presidente do Goberno galego que é un acomplexado, que non cre na "nacionalidade histórica" que ten a obriga de representar (dígoo mesmo en termos de Tribunal Constitucional, para que non se arrepíen no PP); un presidente que non serve para o cargo que ocupa.

Xa sei que non é algo que vexamos só na cuestión idiomática: que o notamos tamén nos petos, na demografía, no medio ambiente... Mais é boa verdade que a lingua é sempre un termómetro da situación social.

Vese iso tamén cando o Goberno español non ten mellor ocorrencia que facer unha campaña de promoción da Formación Profesional marítima e pesqueira sen editar información en lingua galega. Negan pola vía dos feitos a oficialidade do noso idioma, ao desobedeceren unha e outra vez os mandatos legais de recoñecelo e usalo, a pesar das incesantes propostas e protestas para que asuman a nosa existencia e os nosos dereitos. Mesmo o apartan nun ámbito tan sensíbel, e que debería ser central para a nosa economía, como é o pesqueiro. Mais como nos vai sorprender a desatención ao noso idioma cando a desatención é xeral aos nosos sectores produtivos básicos!

 

Na primeira foto podedes ver, ademais, que utilizan o topónimo *Villagarcía, un castelanismo desterrado oficialmente hai máis de trinta anos... Será que o manteñen "por tradición", a mesma razón pola que a empresa pública ADIF dixo que mantén "El Ferrol"? Cales son as leis que "por tradición" poden desobedecer os gobernos para negar dereitos cidadáns?

E, sobre todo, a pregunta fundamental: Até cando imos consentir tanto desprezo?

Algúns flashes do día despois

• Todo o que sexa menos dereita cavernícola e menos centralismo é positivo.
• Son nacionalista galego e vouno continuar a ser sexan cales foren os ciclos electorais. Acredito na autoorganización e son feliz defendendo estas ideas de convivencia, xustiza, liberdade e igualdade. Aí estiven, aí estou e aí estarei.
• As mudanzas de ventos electorais son nestes tempos tan rápidas que o que vale pola noite xa non vale na madrugada. Cómpre pensar, mais non precipitarse con fotos fixas.
• A miña impresión é que o BNG saíu reforzado en militantes e novos cadros destas eleccións. Iso non se acompasou cos resultados electorais agardados na maioría dos concellos e, en especial, en varias das cidades.
• Porén, tamén hai varias boas novas no cómputo electoral: o BNG aumenta o número de representantes no conxunto de Galiza, case duplica o número de maiorías absolutas, aumenta o número de concellos en que pode ser forza de goberno e, presumibelmente, terá a vicepresidencia de tres das catro deputacións galegas. Ademais, mantense como 3ª forza no conxunto do país e a décimo primeira do Estado en número de concelleiras e concelleiros. Tras todos os danos recibidos por esta marca electoral nos últimos tempos, non é pouco!
• As outras forzas saídas do BNG e que se posicionan no campo nacionalista e/ou galeguista tiveron algúns grandes éxitos simbólicos, ben nas coalicións en que participaron ou que apoiaron (sobre todo as tan citadas A Coruña e Compostela) ben en solitario (a sorpresa de Lalín). Non vou ocultar que me preocupa a dependencia madrileña dalgunhas das forzas coaligadas nas chamadas mareas. Tamén hai que observar que o que gañan no cualitativo non o gañan no cuantitativo en votos / representantes no conxunto de Galiza e talvez iso deba ser razón para a reflexión pola súa banda.
• Non está moi claro que pode acontecer nas vindeiras eleccións Xerais. Sería un desastre que se perdese a voz do nacionalismo galego no Congreso, máxime nun tempo en que se van debater moitas cuestións fundamentais para o futuro do noso país.
• A grande imaxe da noite para min foi o rostro de Alberto Núñez Feijóo na súa comparecencia. Os principais gobernos locais que lle restan serán a un prezo elevadísimo nos pactos e perde todas as deputacións, xa que a de Ourense fica nas mans dos Baltar, inimigos internos. Parece evidente que non se vai presentar á reelección como presidente da Xunta e mesmo o seu salto á política estatal se ve gravemente comprometido.
• Estou moi alegre porque o PP perdese a maioría absoluta na miña vila natal, Ribeira (só teño un recordo infantil de que iso acontecese con anterioridade!), e porque o BNG continúe como segunda forza do Concello, subindo mesmo en porcentaxe de voto a respecto da anterior convocatoria. Ábrese un novo ciclo de moito interese.
• É un mazazo a perda da representación do BNG nas cidades de Vigo e Ourense. Haberá que ver caso por caso todo o que hai que facer para que a situación mude, e facelo. O nacionalismo é demasiado necesario. Iso si, como xa dixen máis veces e tamén con outras forzas, non podo deixar de apuntar o inxustísimo dunha lexislación electoral que provoca que, como nestes casos, o 4,82% e o 4,58% das persoas votantes fiquen sen representación a pesar de que, aritmeticamente, si lles correspondería.
• Unha das peores novas da xornada é a maioría tan absoluta de Abel Caballero, que todo apunta a que quere asumir o negativo papel de "Paco Vázquez do sur". Por exemplo, parece que vai ser o único alcalde dunha cidade galega que se negue a falar con normalidade no seu cargo no idioma do país. Esa actitude é unha declaración de intencións sobre moitas máis cousas, como é ben sabido.
• Hai moito que traballar tamén para que as eleccións sexan limpas e máis libres. Continúan a producirse casos de carretaxe, actitudes agresivas verbalmente por parte de representantes do PP polo menos nalgunhas zonas, etc. Sei ben do que falo, pois onte vin e vivín ambas as situacións no colexio electoral en que estiven...

Ligazóns ao desvío para un quince de marzo

• "Unha cousa que non sabías da tristeza", X. Ricardo Losada.
• Novo menosprezo de Feijóo á que debería ser a súa lingua. (Carta Xeométrica, 11/01/2015)
• "Os pais que queiran fillos felices terán adultos escravos dos demais", entrevista a Gregorio Luri no xornal ABC.
• Ledicia Costas: "A miña aposta por vivir da literatura está moi meditada" (Sermos Galiza) 
• "Francisco Carballo, in memoriam", Pilar García Negro (Sermos Galiza, 26/12/2014) 
• "Negreira mezcla palabras en gallego con 'La Coruña'" (La Opinión de A Coruña, 08/03/2015) 
• Folga dunha deputada irlandesa por lle negaren no Parlamento europeo o dereito a falar na súa lingua.

A culpa é das familias

Desde a exitosa iniciativa Twitter en Galego, ideada por Carlos García Vieito, acaban de presentar unha páxina web para lle daren e para lle darmos aínda máis forza ao proxecto. Convidáronme a que lles enviase para a estrea un artigo de reflexión e análise sobre a situación do idioma. Púxenlle como título a patética sentenza do actual presidente da Xunta sobre por que se perden falantes.

"A culpa é das familias"

Hai que ver! Temos escoitado e padecido unha boa serie de infamias deste Goberno galego ("risa dáme ese nome que levás") sobre a nosa lingua, a nosa cultura, a nosa identidade. Que se "a cultura galega limita", que se o noso idioma "é un muro para o futuro", que se a razón para proscribir o galego das materias científico-técnicas é "a tradición"... Aí están as hemerotecas para nos traeren ao acordo os exabruptos e as medidas que os acompañaban.

Tras o tempo dos retrocesos, chegou o tempo da burla. "A culpa é das familias", desentendeuse con desprezo o presidente da Xunta cando lle preguntaron polo máis recente estudo sobre o declive de falantes.

Afirmou que a culpa era doutros, así é, o mesmo señor que por trámite de urxencia eliminou o galego como requisito para o acceso á función pública, coa aspiración de o converter en fala inútil; o mesmo que prohibiu os proxectos voluntarios de inmersión lingüística nas escolas das nosas cidades (as familias que se matriculaban tamén teñen a culpa?); o mesmo que tombou o prestixioso modelo educativo das Galescolas; o mesmo que destruíu 190.000 libros de texto por estaren escritos nesta lingua; o mesmo que cortou a colaboración e o apoio até matar de inanición un diario escrito, un semanario, un quincenal e varios xornais electrónicos que usaban o idioma de Galiza como vehículo...

É certo que esta lingua nosa perde bocas que a oxixenen. Por unha banda, polos falantes que a acaban abandonando pola presión social, como cando chegas a pedir un traballo e che preguntan arteiramente "¿Es que siempre hablas en gallego?". Mais tamén é debido, abofé, ás meniñas e aos meniños que non a chegan a adquirir como fala viva, ás veces porque se deixa de transmitir no fogar, mais tamén porque o lar non abonda hoxe para consolidar un idioma discriminado na rúa. Os actuais gobernantes aceleraron un proceso de residualización que non conseguen frear por si soas nin as máis voluntariosas familias.

Mais, que acontecería se as augas subterráneas que manteñen o galego como desexo e potencia puidesen saír á superficie? Dito con menos lirismo: Que acontecería se as institucións, e o Goberno galego á cabeza, apoiasen o noso idioma, cumprisen cos tratados internacionais que o protexen, se preocupasen para que cada persoa que queira vivir en galego poida facelo e que todas as persoas que queiran aprendelo teñan a oportunidade? Debemos conseguir que esta pregunta deixe de ser hipótese e se converta en feitos. A vida como pobo vainos niso. A igualdade de dereitos como individuos tamén a xogamos nesa liga.

Ligazóns ao desvío para un vinte e seis de outubro

Marica Campo suma hoxe á súa galería de premios o Facer País. Moi merecido!

Onte foi o 160 aniversario do nacemento de Manuel Leiras Pulpeiro, como ben nos lembrou Armando Requeixo

"Usurpación aniquiladora", Francisco Rodríguez.

Acusan a persoas da contorna de Feijóo de estaren no miolo do escándalo Crespo.

A Mesa e Sermos asinan un convenio para editar conxuntamente Somos Galego.

Unha indíxena quichua, a máis votada en Bolivia, co 94,76%.

Máis pobreza para Galiza

Galiza posúe o terceiro custo laboral máis baixo do Estado español, 304 euros mensuais por debaixo da media e 811 mensuais por debaixo do de Madrid. De 2013 a 2014 baixou un 0,4%.

Así e todo, a Xunta considera estratéxico, mesmo "indispensábel", que en Galiza se baixen aínda máis os salarios en 2015.

Quérennos vender como decisións económicas obxectivas o que son decisións políticas que traen máis miseria, máis inxustizas, máis desigualdade.

O raposo Núñez Feijóo a coidar do galiñeiro

A xente da revista de humor Enchufados púxose en contacto comigo para unha entrevistiña. Pasáronme as preguntas cunha mensaxe na miña páxina no Facebook, respondinlles coas respostas, mais... Tristemente, pasoulles o que a tantas publicacións galegas: que o proxecto non pode continuar por problemas económicos.

Xa que lle dediquei un tempiño ao cuestionario, pendúroo por aquí por se a alguén lle interesar.

Ah! E non esquezades que esta noite vai participar o Marcos Maceira no programa Vía V e que mañá temos as mobilizacións de Queremos Galego en defensa do noso idioma! Continuamos!!!!

ENTREVISTA PARA ENCHUFADOS

- Está un máis relaxado despois de deixar un cargo como o que tiñas?
Aínda que xa non son presidente da Mesa desde o pasado 26 de abril, continuarei de vez na sala de máquinas até o verán, que supoño que será cando comece de verdade o período de descompresión.
De calquera xeito, non animei o meu relevo no cargo para estar máis relaxado, eh. A actividade vai co bicho, nun lugar ou noutro...

- Había moito ruído arredor da Mesa?
Por veces houbo ruído, si. Tentaron en varias ocasións difamala, porque hai grupos de poder aos que incomoda que exista un escudo cidadán organizado para defender o noso idioma. Porén, tivemos peito para dalas e lombo para levalas! Aquí continuamos!

- Do 1 ao 10, canto conseguiches normalizar a lingua?
Non todo se pode medir na vida. Coido que me esforcei en dar resposta cando había que dala e en propor adiantos cando se abriron espazos para iso. Estivese eu como presidente ou calquera outra persoa, o que non hai dúbida é de que A Mesa ten un papel fundamental na cultura galega e que continúa a ser moi necesaria.

- De verdade hai un monstro de 3 cabezas que ataca o galego?
Nunca o pensara así, mais podemos imaxinar a cabeza do poder económico, a cabeza do poder político e a cabeza do poder mediático. Van contra o galego porque van contra Galiza.
Iso si: todos os monstros teñen o seu punto feble. Galiza pode gañar o futuro.

- Dinos algún exemplo concreto para os que no día a día non nos decatamos dos obstáculos que lle están pondo á lingua.
Vou dicir tres. A Xunta ten prohibicións contra o galego no ensino que non se dan nin na hipercentralista República Francesa. A Xunta decidiu mudar o programa informático dos xulgados para que non se puidese usar o galego. O Goberno español comezou a impedir nos últimos dous anos o uso do galego en xestións que se podían facer neste idioma nas tres décadas anteriores. Se alguén pensa que en Galiza hai liberdade para usar o galego, por favor que faga a proba de tentar vivir nesta lingua.

- Que lle dirías ao que pensa que falar en galego é de nacionalistas?
Hai quen di que falan galego só nacionalistas e aldeáns. Primeiro, haberá que contestar que tanto uns como outros son fillos de deus. Cómpre tamén facer notar que se trata dun prexuízo que hai quen fomenta para considerar o galego non como unha lingua de verdade, senón unha xiria só apta para contextos moi concretos.
Cando Alberto Núñez Feijóo dicía en 2009 que a xente da Mesa nos queriamos apropiar do galego, retrucámoslle que a nosa reivindicación era que el se apropiase un pouco do idioma do país, por pouquerrechiño que fose.

- En que liga xoga o galego na actualidade?
Na das linguas minorizadas que aspiran á normalidade. A cousa está mal, porén non se chegou a un punto de non retorno. Podemos revitalizar o noso idioma se actuarmos con intelixencia, pedagoxía e decisión. Se non o facemos, o camiño que levamos é o da residualización.

- Que fai falta para o ascenso: máis socios, xogar bonito, cambiar de adestrador...?
Que haxa máis falantes, sen dúbida: a mellor defensa de calquera idioma é o seu uso. O xogo, bonito ou feo, sería o da propia sociedade; mais o que cómpre é poder xogalo tamén na casa e non que se conciba Galiza como un almacén de man de obra barata e recursos para malgastar. En cousas coma esas entendemos por que todas as linguas que se revitalizaron no mundo foron de países que avanzaron na súa soberanía.
Dos tres puntos que comentades, coido que o do adestrador é fulcral. Agora mesmo temos o raposo Núñez Feijóo a coidar do galiñeiro. Así, quen debería ser o principal defensor do galego está a ser o seu inimigo público número un.

- Moita xente que se manifesta a prol do galego pero logo as librarías non as cheiran. Isto é así? Por que cres que é?
Non creo que esa afirmación poida sosterse. A xente que se mobiliza en defensa dunha lingua é xente que ama a cultura. De feito –como é lóxico– véndense bastantes máis libros no noso idioma do que persoas veñen ás manis multitudinarias da Mesa ou de Queremos Galego.

- Coñecías a nosa revista?
Vira algo pola rede, porén o certo é que non me detivera até que vos puxestes en contacto comigo. Seguireina e comprareina! [Mágoa que isto xa non poderá ser...]

- Estamos a pensar en crear unha plataforma chamada "Queremos humor en galego", que che parece o lema?
Aínda que agora eu pasase dalgún xeito á reserva, podedes contar coa miña axuda naquilo en que vos puider axudar ;)

- Fai falta humor en galego?
Canto máis humor do bo, mellor. En galego, tamén.

- Que farás o Día das Letras Galegas?
Ás 12 do mediodía irei a unha das mobilizacións convocadas por Queremos Galego.
Pola tarde conto con participar na Carreira Popular Virxe da Guía, na parroquia de Ribeira que se chama como a actividade: Carreira. Non sei se darei terminado os dez quilómetros, mais a ver que dou feito... [Finalmente houbo mudanza de plans e o 17 pola tarde será con menos exercicio físico. A Carreira de Carreira tocará para 2015! xD]

Auguiña de sete fontes (21)

"Vellos e novos cultos", Xosé Manuel Pereiro.

A Igrexa incumpriu un acordo para renovar o sistema eléctrico da Barca. Unha nova de El País, xa do 27 de decembro, mais que non tivo toda a repercusión que merece.

A caza de bruxas contra os controladores aéreos foi moi intensa, con episodios moi vergoñentos que non deberiamos esquecer. A xustiza deulles totalmente a razón. Totalmente.

"Por que os cataláns a favor da independencia envexan Escocia?" Esa é a pregunta que se fai en voz alta a BBC, na cal entrevistan o Artur Mas. A propósito, o presidente catalán fai algo que nunca poderían nin Mariano Rajoy nin Alberto Núñez Feijóo nin Alicia Sánchez-Camacho: entender preguntas en inglés e responder neste idioma. Cómpre recordalo ante o uso (como argumento) que fan desta lingua para camuflaren os seus incívicos ataques contra o galego, o catalán e o vasco.

O inédito que non o era tanto. Non é a primeira vez que as présas no campo académico para presentaren descubertas dan lugar a situacións así. No ámbito específico dos estudos galegos xa aconteceu tamén noutras ocasións. Máis rigor e humildade son boas receitas.

Os trens Alvia galegos continúan sen control de velocidade medio ano despois.

"Por que o piñeirismo non é o camiño. Por que o BNG", Suso de Toro.

Auguiña de sete fontes (17)

• Gadis despide unha traballadora que estaba de baixa por unha operación e nin lle dá ningunha indemnización tras 14 anos na empresa, a pesar de que mesmo a súa doenza é consecuencia da actividade laboral. Puagh!
• A Consellaría de Educación eliminou da plataforma da formación a distancia da FP os materiais que estaban en galego e substituínos por material en español. Ole el bilingüismo!
• Canto levan da Xunta os familiares de Feijóo e Romay?
• Galiza, a penúltima comunidade autónoma con menos ocupación hostaleira. Nin así vai haber ningunha mudanza nestas políticas? Tampouco nisto a Xunta ten ningunha responsabilidade?
  
• Programa de VíaV do 18 de abril pasado, sobre o que se ía xa sabendo en relación coa reforma da Lei do aborto.
• "Indígname", Manuel Bragado.
  
• O Goberno español  reforza o emprego temporal e legaliza as horas complementarias.

Un de decembro, tantas cousas...

O primeiro de decembro é unha xornada para recordarmos moitas cousas. Hai anos foi aquela enorme mobilización cidadá de chuvia, bágoas e indignación, non contra os fados, senón contra unhas políticas que nos conduciron ao peor. É triste comprobar que altos cargos daquel goberno, como Mariano Rajoy ou Alberto Núñez Feijóo, son hoxe de novo os que detentan o poder. A impunidade ten moitas faces.

Mais, como vimos hoxe nas rúas, o un de decembro non é só unha data para a nostalxia por unhas mobilizacións dun pasado recente. Hai moitas galegas e moitos galegos que non se resignan ao desprezo e á inexistencia. Temos que agradecerlle á plataforma Nunca Máis que sexa catalizadora desa ansia. Ouzámola e apoiémola.

O un de decembro tamén é unha xornada de loita e concienciación internacional contra a sida, unha doenza que pasou, nos lugares con cobertura sanitaria xeral, de ser unha pandemia mortal a unha moi seria enfermidade crónica, grazas aos antirretrovirais. Hai, claro, retos médicos importantes por diante, como conseguir a desexada cura, mais tamén retos políticos que non podemos esquecer, e non falo só no campo da investigación. Que están a supor os recortes aplicados até o de agora polo Goberno español e pola Xunta nesta área? Que poden supor os novos recortes?

Segundo o Grupo de Estudio del Sida (GESIDA), a nivel de Estado, o custo anual do tratamento dun paciente, incluídas as visitas médicas, é duns 12.000 euros. Trátase dunha cantidade inasumíbel para os expulsados da cobertura sanitaria polos gobernos do PP. Hai unha parte de falta total de sensibilidade pola sorte desas persoas, unha falta total de caridade cristiá neses dirixentes de misa dominical ou misa diaria. Mais, para alén diso, como teñen avisado numerosos profesionais, desatender desa maneira os doentes dunha enfermidade infecciosa non pode ter máis que consecuencias negativas para o conxunto da poboación. Polo un e polo outro, cómpre que fagamos erguer a nosa voz.

E que máis hai para lembrarmos o un de decembro? Pois é unha data especial en Galiza e desde Galiza: é o aniversario da morte de Eduardo Blanco Amor e, por iso, un día que se ten aproveitado moito nos últimos anos para erguermos a voz contra a homofobia, que tamén el tanto combateu en vida. Nos últimos días  puidemos escoitar as delirantes palabras dun profesor universitario encargado de formar futuros docentes, por fortuna contestado con enerxía polos seus estudantes e apartado desas funcións de forma provisional. Fica aínda abondo traballo por diante.

Non nos resignamos

Hai hoxe, 18 de outubro, catro anos da primeira gran manifestación de Queremos Galego fronte ás políticas galegófobas de Alberto Núñez Feijóo. A dese día estivo entre as primeiras reaccións dunha parte importante da sociedade galega, que deu e dá un exemplo de mobilización en defensa da súa cultura.

Non son moitas as nacións do mundo que, sen case recursos económicos e sen apoios mediáticos, son quen de sacaren á rúa 100.000 persoas por razóns lingüísticas ou culturais. Por riba, a pesar do desgaste continuado e intenso practicado polo PP, en Galiza aínda se mantén esta tensión reivindicativa, como se demostrou por exemplo o pasado 17 de maio, cando nos mobilizamos de novo masivamente polo galego, no medio dun amplo calendario de manifestacións por mil roubos e retrocesos.
 
Ningunha das accións que fixemos, que facemos e que faremos son en balde. É boa verdade que algúns froitos xa os recollemos, mais a ceifa desta sementeira aínda ha ser moito, moito máis xeitosa no futuro!

Continuamos no combate polos nosos dereitos lingüísticos! Temos dereito a existir!

Acusacións, absolucións e condenas

A semana pasada, o director da CRTVG respondeu á deputada Ana Pontón que si informaran nos telexornais dos xuízos na miña contra e non da miña contundente absolución porque, na súa opinión, o "interesante" era que me acusasen, non que me desen a razón e se demostrase que se trataba de acusacións inxustas e mesmo ilegais. Dito dun xeito máis cru: que os directivos da RTVG ben saben que manipulan e criminalizan, mais que ese é o seu obxectivo.

Se as absolucións non interesan e si as acusacións ou os xuízos, haberá que preguntarse por que motivo a RTVG silencia os casos do ex alcalde de Santiago, até hai nada peso pesado do PP galego e caro amigo de Alberto Núñez Feijóo, Xerardo Conde Roa. Onte condenárono a dous anos de prisión e a unha multa de máis de medio millón de euros. A TVG fixo como se a nova non existise.

Conde Roa xa fora tido por "nada interesante" con anterioridade pola TVG, mesmo con algún tratamento informativo que merecería o premio á manipulación do ano. Penso en cando reduciron a petición de prisión e de sanción económica por parte da fiscalía contra este dirixente do PP ao seguinte texto, que cito completo, porque nada máis se comentou no Telexornal: "Remata a fase de instrución do caso por unha suposta fraude fiscal contra o que fora alcalde popular de Santiago, Xerardo Conde Roa".

Non merecemos uns medios públicos que manipulan, silencian e terxiversan deste xeito. Queremos que deixen que as e os profesionais da RTVG poidan traballar como saben facelo.

Fóra os censores de San Marcos!

Si á pluralidade informativa!

Si á creación dun consello de informativos!

Si á potenciación da nosa cultura!

Si á ética xornalística!

Te son unos terroristas!

Pode parecer un chiste mais o conto é triste. A Jesús Vázquez non lle caeu a cara de vergoña ao afirmar nunha entrevista que as “plataformas educativas” que critican o decretazo contra o galego "non son demócratas" e “apoian o terrorismo”.

Esa é a súa democrática reacción ao novo revés xudicial que sofre o seu decreto galegófobo perante o TSXG.

Se non o credes podedes velo cos vosos propios ollos aquí.

E ler a valoración da Mesa aquí.

Continuamos!

Oito ligazóns sobre a traxedia de Angrois

Penduro aquí algunhas ligazóns que me están a ser de especial utilidade para ir sabendo e comprendendo máis sobre o que está a acontecer por volta do horríbel accidente do 24 de xullo:

• "O maquinista como novo Mangouras", artigo de Xosé Manuel Pereiro.
  
• "Todos podíamos haber ido en ese tren", artigo de Manuel Fernández Blanco.
  
• "La canguro del maquinista", artigo de Manuel Jabois.
  
• "Os medios no accidente de tren de Santiago de Compostela", valoración inicial do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, desde a cal encamiñan ao "Decálogo de recomendacións para medios e xornalistas de sucesos de catástrofe".
  
• "Spain train crash: human error over decades, not just seconds", artigo de Miguel-Anxo Murado.
• "78 muertos, 12 preguntas sobre el accidente de tren en Santiago", información realizada por tres xornalistas de El País: Mónica Ceberio Belaza, David Reinero e Ramón Muñoz.
  
• "Desalmados", editorial do xornal electrónico Terra e Tempo.
  
• "Feijóo fala de “intereses económicos” de empresas en desacreditar a alta velocidade española", informa o xornal Sermos Galiza. Como ben dixo o seu director, Xosé Mexuto, "A que se dedica Feijóo: a defender os intereses de GZ ou a ser o comercial do AVE espanhol?"