Ligazóns ao desvío para un vinte e seis de marzo

• Galiza Cultura premia Francisco Rodríguez polos 50 anos de servizo á cultura galega.
• "Canso da propaganda, incluso da propia", Manuel Veiga. 
• Entrevista a Manuel Ferreiro, sobre Eduardo Pondal, no Diario Cultural da Radio Galega. 
• "Un inesperado engadido onomástico", Xosé María Lema.
• "Cal é a axenda de ruptura democrática?", Ximena González.
• "Rusia, un bocado demasiado grande", Manuel Veiga
• "Preparando un centenario", Francisco Rodríguez.

Poesía sobre lingua (10): "Dos propios acentos tiveran vergonza"

A lingua tiveran
por lingua de escravos;
esqueceran os patrios acentos,
suidosos e brandos.

Dos propios acentos
tiveran vergonza;
de cautivos falaran palabras,
de servos e ilotas.

Deixaran os doces
acendos jocundos
por estrañas palabras de servos,
ignaros e escuros.

A nai, afrigida
da escura miseria,
os propios tomara
por gente estrangeira,
e espantada escuitara dos fillos
a plática serva.

(Eduardo Pondal)

Poesía sobre lingua (4): "Quen poderá dun pobo envilecido borrar vergonza tanta?"

Dos pátridos acentos,
infames renegaran,
e tiveran parolas
de servos e de parias,
e as mólidas notas,
imbéciles trocaran
p'r uns escuros acentos de ferro
dunhas gentes estrañas.

Por palabras alleas
as súas propias deixaran,
tan doces e harmoniosas,
e garridas e brandas,
cal das súas furocas montesías
as falangueiras augas,
qu' a derregar descenden
os prados costentos e verdes da patria.

Quen poderá dun pobo envilecido
borrar vergonza tanta?

(Eduardo Pondal)

Un poema de Eduardo Pondal para a Noiteboa

Nestes versos non está o típico "espírito de Nadal", mais eu si que vos desexo unhas boas festas e, como non estou certo de se voltarei por aquí nos vindeiros días, tamén aproveito para botarvos unha bendición laica que vos leve a un 2015 de moita saúde, algo de diñeiro e excedentario en amor.

Noiteboa, Noiteboa...!
Cal é a noite en que o ánimo turbado
non é de negras furias desgarrado,
que o corazón de sangre non se escoa...?
En vano, en vano o noso esprito soña,
en vano se consola do seu erro;
do seu sono o desperta un rei de ferro,
unha pantasma aspérrima e grandoña.

Eduardo Pondal, 24 de decembro de 1905