Ligazóns ao desvío para un nove de setembro

• "Epitafios famosos (falsos)", no blogue Entre piedras y cipreses.
• "Los géneros en constante invención", Manuel Fernández Blanco.

Ligazóns ao desvío para un dous de setembro

• "Lo que queda del luto", Isabel Gómez Melenchón.
• "A CIA espiou o nacionalismo galego desde Portugal", Cilia Torna (só está parcialmente, a información completa está no Sermos Galiza en papel). 
• "El hombre de Langley", Miguel-Anxo Murado.
• "Así desaparecen las lenguas indígenas en México: 'Me daban golpes en la mano por no hablar castellano en la escuela'". Reportaxe de Karina Almaraz. 
• "As falas do Ellas, unhas linguas sen normativa", Marivío Berrío Carrasco. 
• Plataforma9. Portal Cultural do Mundo de Língua Portuguesa.
• Haverá mais falantes de português em África do que na América do Sul.

A nai non morre nunca

O pasado 7 de xullo, cando pasaba pouco das tres e media, morreu miña nai. O tempo irá amainando esta dor inmensa, aínda que a súa memoria estea sempre, sempre, sempre nos nosos corazóns.

Mãe não morre nunca,
mãe ficará sempre
junto de seu filho
e ele, velho embora,
será pequenino
feito grão de milho.

(Carlos Drummond de Andrade)

Ligazóns ao desvío para un vinte de novembro

•  "A dignidade xeral", Xurxo Borrazás.
• "Dogma y duelo", Manuel Fernández Blanco.
• "Perdidos e achados". A reportaxe da televisión portuguesa SIC sobre o Prestige emitida no 12 de novembro en horario de prime time.
• "Casa dos Estudantes do Império", Xoán Costa. 
• Recompilación multimedia sobre literatura medieval moi útil para as aulas. O autor é Xano Cebreiro.

Nin truco nin trato: "Polos defuntiños que van alá"

Na Illa de Arousa permanece moi, moi viva a tradición de ir pedir polas portas no día de Defuntos, chamado alí tamén como Día de Pedir. Porén, non preguntan por truco nin trato, senón que pregan que lles dean algo "polos defuntiños que van alá".

O de "ir alá" recórdame moito a miña avoíña Pepa e os rezos que nos aprendía aos seus netos, en galego, para pregarmos en favor dos mortos da familia, mesmo daqueles que nunca chegamos a coñecer, tal e como os da siña Sinforosa de Castelao.



Por se non vos lembrades da siña Sinforosa, que pertence a esa xenialidade que é Cousas, colo aquí a ilustración e o texto:

Todos cantos sabían algo da hestoria da vila en que eu nacín, xa repousan debaixo dos terróns.

A siña Sinforosa era unha velliña que todos os días pasaba o mar porque era mandadeira de oficio, como xa fora súa nai, súa avoa e cicais todas as súas devanceiras, dendes que os da banda de acá tiveron comercio cos da banda de alá. Era honrada ou parecía selo pois vivía do seu creto de muller de ben. Engaioleira e faladora con todos, tiña sempre, para a xente fidalga, un caravel na súa boca chuchada. A siña Sinforosa sabía todas as traxedias do mar naquela travesía.

Nos días de tempo ruín, cando funga o vento nas cordas e os salseiros varren a cuberta do barco, a siña Sinforosa metíase en si e rezaba pola súa ialma.

Nos días mainos a siña Sinforosa rezaba polos afogados. O barco ía andando cara á banda de alá e a mandadeira ía rezando sempre.

— Un padrenuestriño polo Xan de Codeso, que morreu afogado un día da Candelaria.

— Unha salve por doña Rosa Faxardo, que se botou a afogar na punta da Falcoeira.

— Un padrenuestriño, unha salve e unha avemaría polas catro fillas do Belurico, que morreron de volta do mercado.

— Unha salve por Ramón Collazo, que o levou un cóngaro e nunca máis apareceu.

Así seguía rezando, rezando sempre, por todos cantos morreron naquel camiño do mar. A vella mandadeira gardaba na memoria os nomes dos afogados e as datas das traxedias.

Un día reparei que a siña Sinforosa rezou por “un rapaciño que morreu en Tronco”, e pergunteille:

— Quen foi o rapaciño que morreu en Tronco, siña Sinforosa?

I ela respondeume:

— Non o sei, meu amantiño; ise afogado non é do meu tempo pois xa rezaba por el a difunta de miña avoa, que no Ceo estea.

A siña Sinforosa morreu xa, e de tantas traxedias non quedan máis que tres ou catro cruces de madeira chantadas nas pedras de beiramar. A vella mandadeira levou ao Alén a hestoria de todos os afogados da vila en que eu nacín.

Unha vez que atravesei o mar, sentín dentro do meu peito o baleiro de tanto esquecimento e en nome de todos os afogados preguei:

— Un padrenuestriño pola siña Sinforosa.

Ligazóns ao desvío para un quince de marzo

• "Unha cousa que non sabías da tristeza", X. Ricardo Losada.
• Novo menosprezo de Feijóo á que debería ser a súa lingua. (Carta Xeométrica, 11/01/2015)
• "Os pais que queiran fillos felices terán adultos escravos dos demais", entrevista a Gregorio Luri no xornal ABC.
• Ledicia Costas: "A miña aposta por vivir da literatura está moi meditada" (Sermos Galiza) 
• "Francisco Carballo, in memoriam", Pilar García Negro (Sermos Galiza, 26/12/2014) 
• "Negreira mezcla palabras en gallego con 'La Coruña'" (La Opinión de A Coruña, 08/03/2015) 
• Folga dunha deputada irlandesa por lle negaren no Parlamento europeo o dereito a falar na súa lingua.

Ligazóns ao desvío para un 22 de xuño

Un traballador en Galiza gaña dous euros menos á hora que no Estado español.

"Aeronave esnaquizada", María do Carme García Negro.

"Cando no parque nos queixamos por entregar pequenos galego-falantes ao inicio da escolarización e no segundo trimestre xa case nos consolamos uns aos outros confiando en que algo irá callando a lingua familiar, e que acabarán volvendo a ela nalgún momento, non estamos esaxerando, nin sequera un pouquiño...", reflexiona Luz Cures Vázquez.

"Las limitaciones del debate monarquía vs. república", Vicenç Navarro.

Mudaremos os números de teléfono por dominios?

Falta pouco para o aniversario da traxedia de Angrois. Penduro por iso aquí unha entrevista que me pareceu especialmente interesante, a realizada a Cristina Sánchez Carretero por parte de Fernanda Tabarés en outubro do ano pasado. Fala sobre o dó nas traxedias colectivas.