Ligazóns ao desvío para un dous de setembro

• "Lo que queda del luto", Isabel Gómez Melenchón.
• "A CIA espiou o nacionalismo galego desde Portugal", Cilia Torna (só está parcialmente, a información completa está no Sermos Galiza en papel). 
• "El hombre de Langley", Miguel-Anxo Murado.
• "Así desaparecen las lenguas indígenas en México: 'Me daban golpes en la mano por no hablar castellano en la escuela'". Reportaxe de Karina Almaraz. 
• "As falas do Ellas, unhas linguas sen normativa", Marivío Berrío Carrasco. 
• Plataforma9. Portal Cultural do Mundo de Língua Portuguesa.
• Haverá mais falantes de português em África do que na América do Sul.

Ligazóns ao desvío para un dezanove de outubro

Hoxe é o Día Internacional contra o Cancro de Mama. Forza a todas as mulleres que continúan na batalla! Anímovos tamén a que apoiedes esta entidade: Punto e Seguido.

"A Xunta continuará destruíndo emprego público e minguando os salarios do seu persoal en 2015", denuncia a CIG.

"A vida secreta das tarxetas", Miguel Anxo Murado.

Software para criar mapas mentais. No blogue A língua no estendal.

"José Luis Méndez, o intocable" e "O show do xuíz Taín e o desprestixio da xustiza", Anxo Luxilde.

"Podemos ignorar o conflito lingüístico?", Miguel Rodríguez Carnota.

As 50 peores traducións de filmes da historia.

Un estudo di que pórlle aos furacáns nomes femininos fai que se respecten menos e que acaben causando máis danos...

Ligazóns ao desvío para un vinte e un de setembro

Ebook no Brasil con presenza galega. Outro éxito de Carlos Quiroga.

"Vai de centenarios". Artigo onde Román Arén nos recorda que en 2014 son os centenarios destas figuras: Ramón de Valenzuela, José Rubia Barcia, Xosé María Díaz Castro, Fernando Mon Rodríguez, Juan Naya e Dionisio Gamallo Fierros.

Miguel Anxo Murado: "Israel non é unha democracia". De toda a interesantísima entrevista, talvez salientaría as respostas a estas dúas preguntas:

É un erro recoñecer a Israel?
É un erro admitir que a creación do Estado no 1948 foi lexítima. O 70% do territorio no que se instalaron os primeiros israelís foilles roubado aos árabes, que tiveron que deixar as súas casas e terras e ir viviren por décadas en campos de refuxiados. A resistencia palestina baséase na dignidade e sobre todo no dereito ao retorno.

Así que a idea dos dous Estados non lle parece xusta.
Penso que é imposíbel que haxa dous Estados porque o territorio palestino está tan ocupado que non hai espazo físico para iso. Coido que no futuro haberá un só Estado, que se chamará Palestina. Se antes falaba das semellanzas entre Israel e Sudáfrica, coido que a evolución pode ser parecida. A nivel demográfico, a poboación xudía diminúe e a árabe medra cun desequilibrio tan grande que en poucas décadas vai ser inviábel un Estado racista. Se en Sudáfrica se puido cambiar de réxime en calma, en Palestina tamén é posíbel.

Ligazóns ao desvío para un tres de agosto

• "O outeiro da vergoña", Miguel Anxo Murado. As fotografías de arriba correspóndense xustamente ao que nos relata Murado.
• "A morte que vén de arriba", Miguel Anxo Murado.
• "As vitorias que perseguirán a Israel durante anos", lémbranos Íñigo Sáenz de Ugarte cun texto de Amira Hass nun medio nada sospeitoso de pro palestino como Haaretz.
• "Laranxas de Gaza", Miguel Anxo Murado.
• "Nacionalismo vs. candidaturas abertas", por Cousas de Imeneo.
• "Apoloxía do plaxio", Román Arén. 
• "Dux Sanxenxo, o cosmopaletismo xorde de novo". A ver se sodes capaces de ler isto sen que vos caia o queixo. 
• "O galego perde peso en internet. A porcentaxe da lingua galega no total dos idiomas utilizados reduciuse á metade no último ano".

Auguiña de sete fontes (14)

• "O sinto", artigo da Susana Méndez.
  
• "Síndrome de Diógenes digital", artigo do Miguel Anxo Murado.
  
• "Touros... ¡Olé!", artigo do Francisco Rodríguez.
  
• Lotaría de Nadal da Mesa pola Normalización Lingüística.
  
• Ardalén: Premio Nacional da Banda Deseñada para o Miguelanxo Prado.
  
• "Escribir en galego: que difícil é!", reflexiona o Cibrán Arxibai en Sermos Galiza. Como ben metaforiza na súa última liña, aquí o goberno está nas mans das ratas que provocan a peste.
  
• "Pardo de Cela, un capítulo da revolta galega", escribe o Xosé Ramón Ermida Meilán, tomando as análises de Xosé Carlos Breixo.

Oito ligazóns sobre a traxedia de Angrois

Penduro aquí algunhas ligazóns que me están a ser de especial utilidade para ir sabendo e comprendendo máis sobre o que está a acontecer por volta do horríbel accidente do 24 de xullo:

• "O maquinista como novo Mangouras", artigo de Xosé Manuel Pereiro.
  
• "Todos podíamos haber ido en ese tren", artigo de Manuel Fernández Blanco.
  
• "La canguro del maquinista", artigo de Manuel Jabois.
  
• "Os medios no accidente de tren de Santiago de Compostela", valoración inicial do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, desde a cal encamiñan ao "Decálogo de recomendacións para medios e xornalistas de sucesos de catástrofe".
  
• "Spain train crash: human error over decades, not just seconds", artigo de Miguel-Anxo Murado.
• "78 muertos, 12 preguntas sobre el accidente de tren en Santiago", información realizada por tres xornalistas de El País: Mónica Ceberio Belaza, David Reinero e Ramón Muñoz.
  
• "Desalmados", editorial do xornal electrónico Terra e Tempo.
  
• "Feijóo fala de “intereses económicos” de empresas en desacreditar a alta velocidade española", informa o xornal Sermos Galiza. Como ben dixo o seu director, Xosé Mexuto, "A que se dedica Feijóo: a defender os intereses de GZ ou a ser o comercial do AVE espanhol?"

Tres cousiñas diferentes

- A Fundación Via Galego apoia o concerto Terra da Fraternidade, hoxe no Auditorio de Galiza.

- "Rajoy y los currantes", un artigo de Miguel-Anxo Murado do 19 de febreiro de 2008.

- Evento no facebook da manifestación do 17 de maio. Pola lingua que nos une! Paremos os ataques contra o galego!

Algúns textos interesantes

Hai textos que a un lle chaman a atención especialmente e que non pode deixar de recomendar. Seguramente quen pasades por aquí con frecuencia xa leríades estes artigos ou estas entradas en blogs; se non, recoméndovos que o fagades e, se tedes vagar, que me digades que foi o que vos pareceron:

- "O galego, o inglés e Feijoo", Miguel Anxo Murado, La Voz de Galicia, 12 de marzo de 2009.

- "A realidade explicada a nenas e nenos", Arturo Casas, Blog Lándoas, 12 de marzo de 2009.

- "O idioma como conciencia", Francisco Rodríguez, Xornal de Galicia, 15 de marzo de 2009.

- "Democracia", de Xoán Carlos Garrido, Vieiros, 27 de marzo de 2009.

- "De como un xornal bota abaixo un goberno", Carlos Neira, Blog Calidonia, 28 de marzo de 2009.

- Discurso de Xabier P. Docampo no acto de entrega dos Premios Irmandade do Libro 2008, reproducido no blog do autor, 28 de marzo de 2009.

- "O asalto contra as identidades", Henrique del Bosque, Vieiros, 30 de marzo de 2009.

Unha boa resposta

A min de neno non se me daban ben as matemáticas, pero o meu pai non recolleu sinaturas para prohibilas, axudoume a aprobalas. Claro que o meu pai non me usaba como vehículo das súas fobias, quería que aprendese todo o que me fose útil na vida. Por exemplo, a Núñez Feijóo foille moi útil o galego. Ensinar non é impoñer, e cantas máis cousas nos aprenda gratis o Estado, mellor.

(Miguel Anxo Murado)

Mobilizacións en toda Galiza en apoio a Palestina

Na reunión de hoxe en autoconvocatoria na Galería Sargadelos de Santiago había case cen persoas, algunhas a nivel individual coma min e outras representando a diferentes organizacións. Todas unidas polo desexo de responder aos ataques de Israel e por apoiar o pobo palestino.

Saíron moitas propostas e unha das conclusións foi apoiar a convocatoria para este sábado, en todos os concellos que for posíbel, de mobilizacións. Toda a información se pendurará nas próximas horas do blog de Galiza por Palestina, incluídas outras mobilizacións que poidan non desenvolverse no sábado. Referenciádevos, pois, nesa páxina unitaria e participade.

Recoméndovos tamén que lle botedes un ollo ao correo electrónico de Miguel Anxo Murado que se reproduce no blog Brétemas. Di o xornalista galego que entre os israelís "hai de todo, pero o que predomina é isto". Que curioso escoitar o insulto nazi en alguén que actúa, pensa e se expresa dese xeito, non si?

O soño da febre

Aínda non lin O soño da febre, do Miguel Anxo Murado, mais seguro que é unha obra recomendábel, tanto polos premios que está gañando como, sobre todo, pola garantía que supón o nome do autor, que debo recoñecer como un dos meus favoritos tanto na súa faceta de articulista e ensaísta como de creador. Cáusame mágoa, iso si, que moitas veces non poidamos acceder aos seus textos en galego en Galiza.

Esta noite, padecendo eu febre e sen tomar ningún antipirético, pasei as horas durmindo e sen durmir no medio dun pequeno delirio no cal, entre outras cousas realistas/fantásticas (un protocolo de chamadas telefónicas, Palestina...), tamén se me aparecía esta portada.

Talvez sexa un presaxio. Mañá fágome co libro.

Necesítase un código ético

Neste artigo Miguel Anxo Murado di, tan ben como el o sabe expresar, algo no cal levo matinando a respecto do tratamento informativo da traxedia de Barajas. Tamén para isto sería necesario un código ético. E que se respeitase.

Contar a traxedia, Miguel-Anxo Murado

Esa enorme tristeza que se debruzou de repente sobre o mundo cando caeu o avión de Barajas volveu demostrar que os xornalistas non sabemos tratar a dor. O xornalismo escrito aínda permite un mínimo de tempo para reflectir no que se di e como se di, e mesmo se ás veces hai redaccións desafortunadas, os xornais, polo xeral, van librando.

Pero a radio e a televisión, que son un xornalismo permanentemente empurrado polas présas, convértense nestes casos nunha sucesión de desconsideracións, de faltas de tacto, de crueldades innecesarias, de inhumanidade gratuíta.

Falo da reporteira que dicía que se ían pedir mostras do «DNI» dos familiares para comprobar as identidades dos corpos. Falo da insistencia en referirse a ese corpos como «cadáveres», a expresión menos humana de todas cantas hai para falar dunha vítima, un falecido, un defunto.

Falo do acoso dos micrófonos a familiares para preguntarlles como se sentían, unha pregunta tan banal como cruel. «Están traendo os cadáveres aquí porque hai unha inmensa neveira na que caben todos e así non se descompoñen», dicía un locutor; «vin un ferido tan queimado que pensei que era un negro, pero era un branco», dicía outra; «as caixas negras do avión, que todos coñecemos polas películas de Hollywood», comentaban desde o estudio, sorrindo. Non se trata de adoptar un xesto compunxido nin de ocultar información, senón de pensar un pouco no que se di.

A televisión e radio presumen do directo como se fose o seu grande tesouro, cando é a peor das servidumes. Cando se fai mal, o directo convértese nunha tortuosa sucesión de reporteiros que se quedan en branco ou din o primeiro que se lles pasa pola cabeza, utilizan verbos estraños ou van ás apalpadelas intentando saír como poden dunha frase subordinada na que se meteron como quen se perde nun xardín.

Polo xeral non importa moito, só é incómodo. Pero cando do que se fala é dunha cousa tan sensible como a morte brutal de familias enteiras, convértese en grotesco o que xa de por si é abondo tráxico.

É certo que é difícil enfrontarse á dor, mesmo á dos demais. Por iso a sociedade inventou lugares comúns («acompáñote no sentimento») para permitir mostrar solidariedade sen meter a pata. O xornalismo ten que aprender dese vello tacto popular e comprender que a dor é unha substancia que hai que manexar con coidado, porque queima coma o lume e é fráxil coma o cristal.