22 de set de 2018

Alexander Search

Unha das mellores decisións que tomei desde que estou aquí en Lisboa foi ir ao concerto de Alexander Search. Que incríbel marabilla de músicos, de posta en escena, de voz e de guía de Salvador Sobral.

Todo o que musican baixo este nome (e tan ben!) son textos en inglés de Fernando Pessoa, coma estes versos, que a platea entoou con suavidade:

And in a strange way undefined
Lose in the one and living Whole
The limit that I call my mind,
The bounded thing I call my soul.







(Entre parénteses e con letra pequena, só faría unha proposta de mellora, para o Centro Cultural de Belém. Do que menos gustei foi deses homes e mulleres que ían con pequenas lámpadas para focaren con elas a quen tirase fotos ou fixese pequenas gravacións durante o concerto. A min polo menos resultáronme máis incómodas que as persoas que collían o seu telemóbel. Púñanse a correr pola sala, a faceren luces intermitentes mesmo a ambos os lados dunha fila. Na miña coincidiu que no medio había unha señora que non se decataba de que lle facían luces a ela, e custou traballo que dese por iso...)

20 de set de 2018

O sentido da saudade

Esta actuación foi na Habana en 1997, no Festival Mundial da Xuventude e @s Estudantes, ao final dunha marcha multitudinaria. Eu non me lembro de se fora que o acto comezara antes de tempo ou se simplemente non colliamos todos alí. O caso é que a delegación galega, como tantas outras, non gozamos desa actuación ao vivo, senón pola repetición despois na televisión.

Véxoa, escóitoa, e penso sobre o sentido da saudade.

29 de ago de 2018

"¿Gallego? Eso será una aprensión de usted"


Frecuentemente, cuando uno dice que es gallego nota en el auditorio un deseo así como de contestarle:

- ¡Hombre, no! Eso será una aprensión de usted...

Conmigo nadie ha llegado a este extremo; pero a veces me han dicho:

- ¿Gallego? Pues nadie lo creería. No se le nota a usted nada, ¿verdad?  -dirigiéndose a los circunstantes.

Los circunstantes, entonces, con una gran finura, han confirmado que, en efecto, no se me notaba nada el que yo fuese gallego. Y luego no ha faltado nunca alguien que dijese:

- Si hay gallegos "muy bien". ¡Cuando un gallego sale listo!...
(Julio Camba, xornal El Sol, 6 de setembro de 1919)

28 de ago de 2018

Moitas grazas polo premio Careón


Este sábado, despois do xantar do Son d'Aldea en Palas de Rei, a grande compañía Chévere recibirá o premio Mácara ao seu labor teatral e eu serei agasallado co premio Careón. Xa o dixen nas miñas redes sociais cando o souben: estou moi, moi agradecido, por quen o entrega, pola tradición que xa foron conquistando estes galardóns, polo singular momento vital en que me chega e tamén por recollelo ao mesmo tempo que se recoñece, máis unha vez, o labor de Chévere.

Eu, que contaba con que tardaría máis tempo en participar nalgún outro acto público en Galiza, vou até Palas na véspera de apañar o avión para morar en Lisboa. É un agarimo que me reconforta e anima.

Se quixerdes asistir ao Son d'Aldea 2018, podedes clicar aquí.

24 de ago de 2018

Baleas e baleas

Tería eu por aí 16 anos. Decidira facer unha antoloxía dos meus poemas, unha especie de plaquette manuscrita, para llos pasar a unha persoa que sentía próxima e sabía con criterio, a miña profesora Ana Gloria Blanco Orviz.

Ela, súper riquiña, leunos e recomendoume que lese Baleas e baleas (bon, daquela Ballenas / Baleas e baleas, na edición bilingüe que había na biblioteca do instituto).

Ai, se fose ordenado podería saber onde están eses textos con que, con tanta elegancia e agarimo, non me permitiu contentarme! O que si teño, desde onte, é o meu exemplar do libro de Luisa Castro :)