21 de jun. de 2020

A temática LGTB na narrativa tradicional galega



Desde aqui, podemos apoiar o projeto de edição do livro Nós, xs inadapatadxs. Representações, desejos e histórias LGBTIQ na Galiza, da Através Editora.

14 de jun. de 2020

Doar é doado

En apoio, máis un ano, ás iniciativas de concienciación que desenvolven desde Alcer da Coruña:

12 de jun. de 2020

Unha cantiga lésbica amatoria no trobadorismo galego-portugués



Feliz coincidencia. Na semana da Visibilidade Lésbica Galega saíu publicado o meu artigo "Unha cantiga lésbica amatoria no trobadorismo galego-portugués", cunha información que non tiña cando publiquei Amigos e sodomitas en 2011.

A edición do libro con todas estas pesquisas actualizadas sobre as realidades de amor e desexo entre mulleres ou entre homes na literatura medieval espero que poida ser un feito no ano próximo, se todo for ben (o cal é moito pedir para estes tempos, xa o sei, mais hai que sachar e cruzar os dedos).

O texto do artigo pódese consultar no meu perfil persoal en Academia.edu (ou sexa, aquí) ou na páxina da revista Scripta (isto é, aquí).

13 de mai. de 2020

"Inscricións", finalista no premio aRi[t]mar 2020

O día que chegou a noticia estaba algo chof e levantoume a paletilla. O poema "Inscricións", que lle dá título ao meu último libro, aparece entre os finalistas ao prestixiado premio aRi[t]mar, que cada ano selecciona cancións e versos do norte e do sur do Miño.

Xa sei que é un tópico dicir que estar na selección é premio de seu, mais é así como me sinto, no medio de tantos nomes e tantas obras que admiro, nas cales me recoñezo, nas cales me sinto máis vivo. Aí están Alba Cid, Carlos da Aira, Carlos Penela, Chus Pato, Emma Pedreira, Manuel Forcadela, Mercedes Queixas Zas, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Olga Novo e Tamara Andrés. Un dream team!

Obrigado a quen se sentiu tocad@ por "Inscricións" para o colocar aí; obrigado a Galaxia e a Francisco Castro por me propor a publicación desta obra.

Que viva a cultura galega!

A propósito, as cancións gañadoras deste ano son "Despedida" de Sabela e "Catavento da Sé" de António Zambujo. Vaia luxo!

30 de abr. de 2020

Corona Ipsum

Leite Edicións publicou no seu Instagram vídeos de persoas que achegan os seus versos para acender algunhas cociñas de ferro no medio do confinamento. Non sei se era mellor outra metáfora, mais saíume esa da cociña de ferro, que para min evoca calor, protección, contos, comida e xogos.

Tamén en Leite Edicións é (ou era?) onde se vai (ou ía?) publicar o meu seguinte poemario, que tiña (e ten!) por título Só se pode ser inxenuo. Vivimos nun tempo de poucas certezas e, aínda que talvez sexa máis verdade hoxe que hai dous meses iso de que a inxenuidade é o camiño máis transitábel, non sei como terminará a cousa. Só se pode ser inxenuo.

Quero xa publicar ese libro? Pois non o sei. Por un lado, si, porque temo arrependerme un algo de deixar cousas atrás, como penso ás veces que aconteceu con outros poemarios que se perderon no limbo do inédito e das caixas de mudanzas. Mais, polo outro lado, non sei canto pode haber de continuidade deses versos en tempos de pandemia. É o aí escrito un tempo fósil? Se a resposta for afirmativa, vai a seguinte cuestión: Cando se sabe o momento de desenterrar un tempo fósil?

Pensarei. Falarei con Leite Edicións para ver tamén que é o que se pode facer (antes redixía a pergunta co verbo querer, como se fose só querer) e irei contando.

En fin. Ao que iamos. Leite Edicións convocou nestas semanas unha iniciativa chamada Corona Ipsum, á cal nos xuntamos as voces de Pablo Rodríguez, Miguel Cavadas, Mario Regueira, Laura Ramos, María Villamarín, Samuel L. París, Carmela Franco, Serxio Abalo, Diego Bará, Irene Pin, Sara Caride... por citar só os últimos nomes dun gorentoso etcétera que vos aconsello que olledes completo no seu Instagram.

Deixo por aquí o vídeo con que participei, no 23 de marzo. E nesta outra ligazón podedes ver un pequeno making of :)

29 de abr. de 2020

"Poesia contra a avaricia"

O título non é meu. De feito, sorprendeume a reviravolta (e gostei) que lle deron no Festival Alguén que Respira a este pequeno poema, incluído fóra de programa, e que sería (ou é?) o causante do título do meu próximo libro.

Poema "Só se pode ser inxenuo"


Toda a forza e todo o apoio para toda a arquitectura da cultura galega, viva e plural, que necesitamos como o ar.

6 de jan. de 2020

2020: hai razóns para a esperanza


O mundo colle camiños chungueiros, cuns anos 20 que en moitos sentidos fan lembrar os anos 20 de hai un século, mais tamén é verdade que están a xermolar moitos pequenos e non tan pequenos detalles que dan motivos para a esperanza.

O mundo pode ser outra cousa.