13 de mai. de 2020

"Inscricións", finalista no premio aRi[t]mar 2020

O día que chegou a noticia estaba algo chof e levantoume a paletilla. O poema "Inscricións", que lle dá título ao meu último libro, aparece entre os finalistas ao prestixiado premio aRi[t]mar, que cada ano selecciona cancións e versos do norte e do sur do Miño.

Xa sei que é un tópico dicir que estar na selección é premio de seu, mais é así como me sinto, no medio de tantos nomes e tantas obras que admiro, nas cales me recoñezo, nas cales me sinto máis vivo. Aí están Alba Cid, Carlos da Aira, Carlos Penela, Chus Pato, Emma Pedreira, Manuel Forcadela, Mercedes Queixas Zas, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Olga Novo e Tamara Andrés. Un dream team!

Obrigado a quen se sentiu tocad@ por "Inscricións" para o colocar aí; obrigado a Galaxia e a Francisco Castro por me propor a publicación desta obra.

Que viva a cultura galega!

A propósito, as cancións gañadoras deste ano son "Despedida" de Sabela e "Catavento da Sé" de António Zambujo. Vaia luxo!

30 de abr. de 2020

Corona Ipsum

Leite Edicións publicou no seu Instagram vídeos de persoas que achegan os seus versos para acender algunhas cociñas de ferro no medio do confinamento. Non sei se era mellor outra metáfora, mais saíume esa da cociña de ferro, que para min evoca calor, protección, contos, comida e xogos.

Tamén en Leite Edicións é (ou era?) onde se vai (ou ía?) publicar o meu seguinte poemario, que tiña (e ten!) por título Só se pode ser inxenuo. Vivimos nun tempo de poucas certezas e, aínda que talvez sexa máis verdade hoxe que hai dous meses iso de que a inxenuidade é o camiño máis transitábel, non sei como terminará a cousa. Só se pode ser inxenuo.

Quero xa publicar ese libro? Pois non o sei. Por un lado, si, porque temo arrependerme un algo de deixar cousas atrás, como penso ás veces que aconteceu con outros poemarios que se perderon no limbo do inédito e das caixas de mudanzas. Mais, polo outro lado, non sei canto pode haber de continuidade deses versos en tempos de pandemia. É o aí escrito un tempo fósil? Se a resposta for afirmativa, vai a seguinte cuestión: Cando se sabe o momento de desenterrar un tempo fósil?

Pensarei. Falarei con Leite Edicións para ver tamén que é o que se pode facer (antes redixía a pergunta co verbo querer, como se fose só querer) e irei contando.

En fin. Ao que iamos. Leite Edicións convocou nestas semanas unha iniciativa chamada Corona Ipsum, á cal nos xuntamos as voces de Pablo Rodríguez, Miguel Cavadas, Mario Regueira, Laura Ramos, María Villamarín, Samuel L. París, Carmela Franco, Serxio Abalo, Diego Bará, Irene Pin, Sara Caride... por citar só os últimos nomes dun gorentoso etcétera que vos aconsello que olledes completo no seu Instagram.

Deixo por aquí o vídeo con que participei, no 23 de marzo. E nesta outra ligazón podedes ver un pequeno making of :)

29 de abr. de 2020

"Poesia contra a avaricia"

O título non é meu. De feito, sorprendeume a reviravolta (e gostei) que lle deron no Festival Alguén que Respira a este pequeno poema, incluído fóra de programa, e que sería (ou é?) o causante do título do meu próximo libro.

Poema "Só se pode ser inxenuo"


Toda a forza e todo o apoio para toda a arquitectura da cultura galega, viva e plural, que necesitamos como o ar.

6 de jan. de 2020

2020: hai razóns para a esperanza


O mundo colle camiños chungueiros, cuns anos 20 que en moitos sentidos fan lembrar os anos 20 de hai un século, mais tamén é verdade que están a xermolar moitos pequenos e non tan pequenos detalles que dan motivos para a esperanza.

O mundo pode ser outra cousa.

29 de dez. de 2019

Flashes de 2019?

Póñome a teclear, indeciso sobre se quero escribir en realidade sobre iso que titulo. O outro día, cando me puxen a tirar poeira do blogue, vin que pendurara algo así hai catro anos. Mentres me lía, decateime de que cando o puña en 2015 estaba bastante máis triste do que podía parecer, e iso que só intuía que me debía preparar para outros momentos máis feos.

Bon... Vou tentalo:

Este foi o primeiro ano da miña vida que pasei case todo fóra de Galiza. O anterior, por exemplo, só fora a metade :)

Foi o ano en que publiquei o meu segundo poemario, o meu horocrux Inscricións, e escribín de novo bastante poesía.

Foi un ano en que tecín e consolidei moitas amizades, e iso é unha cousa sumamente feliz.

Foi un ano de moitas aprendizaxes, e non o digo como algo baleiro. Non é calquera cousa aprender cousas que antes non sabías, aínda que non todo o que se aprenda sexa medíbel.

Foi un dos anos da miña vida en que fun a máis concertos, e nalgúns choutei bastante.

Foi un ano en que sorrín moitísimo e en que chorei moi, moi profundamente.

Foi un ano en que me sentín belenense.

Foi un ano de elaborar moitos proxectos e non cumprilos, mais o importante era ir construíndo.

Foi o ano en que fiquei entusiasmado coas festas de xuño de Lisboa, que espero desfrutar máis e mellor en 2020.

Houbo moitas cousas boas, moitos lugares fermosos, moitas persoas brillantes... Mais agora, encanto escribo, teño moitísima máis vontade de lle dar as boas vindas ao 2020 que de rememorar 2019.

Ano vello, con ben vaias!
Ano novo, con ben veñas!

27 de dez. de 2019

Por encher

As redes sociais foron desasistindo a escrita en bitáculas coma esta.

As morriñas natalicias, ou as fantasmas dos natais pasados, fanme no entanto voltar a ollada para aquí e decídome a encher unhas liñas, nada máis sexa por matar saudades.

Síntome en tantas cousas tan diferente da persoa que decidiu abrir este blogue que mesmo me parece que non pasaron doce anos, senón toda unha vida. E doce anos, aínda que son bastantes, non son unha vida.

Penso, para min, sobre aquilo que continúo a ser e aquilo que xa non son. Non é unha conta fácil nin en silencio, así que non a vou pór por escrito :)

Que podo teclear que si sexa contábel? Pois que teño xa case terminado un poemario que penso publicar para 2020. O libro foi todo el escrito en 2019, todo el elaborado no meu telemóbel e só peneirado no portátil. Nun momento, ía incluír un texto que escribín en 2018 e ao final decidín deixalo fóra.

Estou ás voltas co título. Os versos decidiron que facían parte dunha obra cando o frontispicio era Só se pode ser inxenuo. Porén, agora hai outros dous posíbeis nomes que tamén piden paso: O camiño do peito á boca e Quen me queira ver sorrindo, que me procure no Instagram.

Talvez podería facer unha votación. Xa veremos.

Teño que pensar tamén que facer con todos os poemas cos que estou razoabelmente satisfeito porén non conseguen sitio nos libriños que vou publicando. Tamén niso, xa veremos.

Ánimo e bo camiño!

16 de nov. de 2019

Marco Neves convida à reflexão sobre a Galiza desde Portugal


Assim é a crónica do livro de Marco Neves que publicou o Centro de Estudos Galegos de Lisboa:

Linguista Marco Neves apresenta em Lisboa O Galego e o Português São a Mesma Língua?


Marco Neves é provavelmente um dos divulgadores mais prolíficos da linguística portuguesa, uma fecundidade que só é possível graças à boa acolhida de um público, o português, que até agora estava mais habituado a discussões sobre língua focadas em aspetos ortográficos, gramaticais ou etimológicos. O autor ocupa-se frequentemente da Galiza nos seus trabalhos, um interesse que surgiu naturalmente da sua curiosidade a respeito das línguas e que se intensificou nos últimos anos por se tratar de um amor correspondido além-Minho: poucos escritores portugueses conseguem como ele que o público galego se sinta compreendido, reconhecido e respeitado; menos ainda são aqueles que se atrevem a publicar uma obra inteira com o intuito de estimular essa curiosidade e conhecimento a respeito da Galiza entre os leitores lusos.

A obra O Galego e o Português São a Mesma Língua? foi apresentada nesta terça-feira na Faculdade de Ciências Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa. O evento, organizado pelo Centro de Estudos Galegos, conseguiu atrair um público muito participativo e diverso, uma excelente amostra das diferentes circunstâncias  pessoais e académicas que captam a atenção dos portugueses para este tema: alunos de galego, amantes das línguas, pessoas interessadas na situação política do Reino de Espanha, descendentes de galego e seguidores da obra o autor. Antes do lançamento, Marco Neves dedicou algum tempo a conversar com os estudantes da disciplina de Língua Galega e Literatura na faculdade.

O livro, escrito com a vocação didática que carateriza as obras do linguista, situa-se na posição do leitor português e conjetura as perguntas que poderão surgir a respeito do galego e da sua relação com a língua de Portugal, expondo os distintos pontos de vista existentes, permitindo que o público, ou em todo caso o povo galego a quem estas questões dizem respeito, adopte um ou outro posicionamento.


Marco Neves não esteve só na mesa. O autor convidou o escritor, professor e ativista galego Carlos Callón a companhá-lo na apresentação da obra e no debate posterior a respeito da situação sociolinguística da Galiza e da interpretação que o público português faz dela. Callón foi durante mais de uma década, coincidindo com a sua presidência na Mesa pola Normalización Lingüística, o rosto visível da luta pelos direitos linguísticos dos falantes de galego, para além de ser o autor de diversas obras poéticas e ensaísticas, nas áreas da sociolinguística, as políticas linguísticas e a história da homossexualidade.

Como todos os livros publicados pela casa editorial galega Através, O Galego e o Português São a Mesma Língua? está disponível nas livrarias portuguesas por meio dos canais de distribuição habituais e poderá adquiri-lo na livraria livraria do seu bairro, em grandes superfícies comerciais ou nas livrarias online disponíveis no País. O Centro de Estudos Galegos conta igualmente com exemplares na sua biblioteca disponíveis para emprestar.