19/04/2014

Desde o sábado próximo será o novo presidente da Mesa. Forza!

Hai dúas persoas que se repiten nestas catro fotografías que van a continuación. Unha é o pesado que escribe este blogue. A outra é o compañeiro que encabeza a única candidatura que se presentou á dirección da Mesa pola Normalización Lingüística e que levará o temón da maior asociación cultural de Galiza a partir do vindeiro sábado 26 de abril.



 


Marcos Maceira é desde hai anos unha batería imprescindíbel na sala de máquinas da Mesa e de Queremos Galego. Por exemplo, leva tempo coordinando o exitoso Correlingua e foi unha das mans que fixeron posíbel organizativamente as enormes manis en defensa do noso idioma que todos temos na cabeza e no corazón.

Nunha desas ocasións houbera que comezar o acto final porque levabamos tempo coa praza xa case chea. Confiabamos en que a xente que faltaba fose entrando en minutos e cubrise os escasos ocos do empedrado. Pasaba o tempo e a riada humana, porén, non se detiña. A persoa que presentaba nese día xa levaba o acto cara ao feche e chamoume para que lanzase o discurso. Cando ía comezar a falar, o Marcos pasoume discretamente un papeliño en que me avisaba de que aínda había xente saíndo da Alameda. Naquel humildísimo cachiño de folio -que aínda teño gardado- resúmense moitas emocións. A RTVG censurara a convocatoria, os recursos para facer chegar a nosa mensaxe eran limitadísimos... porén o amor pola lingua saltara as barreiras e inundara Compostela. E aínda as que viñeron despois e as que han vir todas as veces que fixeren falta!

Ademais de na Mesa ou en Queremos Galego, o historiador Marcos Maceira é un home con moita experiencia no activismo cultural. Teño de enfatizar ese substantivo, "experiencia", pois non por acaso é un día máis vello ca min: miña nai pariume na madrugada dun 26 de agosto e el chegou ao mundo un diíña antes. Fóra brincadeiras, o Marcos estaba a ser nestes momentos -tamén!- o dinámico presidente da veterá Agrupación Cultural O Galo, responsabilidade que deixará para imprimir a súa forza a tempo completo á Mesa pola Normalización Lingüística.

Forza traes e forza che damos! Adiante!

18/04/2014

Adiante, pola lingua que nos une!


Os membros da candidatura que se presenta á dirección da Mesa pedíronnos a min e a outra persoa que tampouco vai continuar na Permanente despois de varios anos que os acompañemos mañá no acto de presentación en Santiago. Imaxinade con que forzas, con que enerxía, con que vontade veñen que fan o acto en plena Semana Santa!

En fin, que alí estarei, estaremos, e mañá ao mediodía saberase xa o nome de quen ocupará a presidencia da Mesa, así como do conxunto do equipo que levará as rédeas da asociación no día a día, após a asemblea nacional que realizaremos o 26 de abril pola mañá no Centro Sociocultural Ágora da Coruña.

Fíxose moito e farase moitísimo máis!

Adiante, pola lingua que nos une!

14/04/2014

Nós, os marcianos

Na semana que está a entrar realízase en París o IX Congreso da Asociación Mundial da Psicanálise, debruzado sobre o tema "Un real para o século XXI". Para iso, no web do Congreso abriuse unha sección de textos breviños que se achegasen á cuestión do real (no senso lacaniano do termo) nestes nosos tempos. Eu participei co seguinte apuntamento, nun dos estándares do noso sistema lingüístico admitido nesta reunión internacional:



13/04/2014

Producimos a esgalla e somos pobres. Non ten xeito!

Grandiosa Isabel Risco na recepción do premio Mestre Mateo 2014 á mellor interpretación feminina de reparto:


(Actualización do 15 de abril: Mudei o vídeo, pois o anterior parábase cara á metade e só permitía seguir o audio completo. Neste vai todo.)

12/04/2014

Punto e seguido

Como xa dixen no Facebook, non teño xeito de responder a todo o afecto que me está a chegar desde o momento en que anunciei que non me presentaría á reelección como presidente da Mesa. Obrigadísimo por tantas palabras e emocións!

Iso si, como non parei de advertir, este "punto final" como presidente da Mesa é só un "punto e seguido" no activismo dentro desta asociación. Así que espero que nos vexamos todas e todos de novo en mil combates, dándolle forza a este enérxico escudo cidadán en defensa do galego.

Penduro aquí a escolla de catro ligazóns dos varios ecos que tivo a nova en diferentes medios de comunicación:
Continuamos, abofé que continuamos!

09/04/2014

Carta de despedida da presidencia (e de continuidade do activismo!)



Compañeiras e compañeiros
da Mesa pola Normalización Lingüística:

Persoas que amades o idioma de Galiza
mais que (aínda) non facedes parte da Mesa:

A Mesa pola Normalización Lingüística, a maior asociación cultural de Galiza, vai realizar asemblea nacional o vindeiro 26 de abril pola mañá no Centro Sociocultural Ágora da Coruña. Entre os puntos incluídos na convocatoria figura o da elección dunha nova Comisión Permanente. Após un longo período de reflexión, decidín que non vou encabezar ningunha candidatura, de forma que poño punto final ao período en que tiven a responsabilidade e a honra de presidir esta entidade.

Hai dúas razóns para isto. A primeira, porque entendo que hai que promover as renovacións para mellor sempre que se puider. Cómpre animar a que asuman responsabilidades en primeiro plano persoas que non só saberán profundar máis nos acertos, senón que poderán tamén corrixir erros e superar algunhas limitacións. Nese senso, estou moi satisfeito por saber que axiña se presentará ao público unha candidatura continuadora, con membros da actual dirección da asociación e coa incorporación de novas mans. Para elas e eles toda a forza e todo o apoio!

O outro motivo é que, persoalmente, preciso tamén iso que se di de “asumir novos retos”. Afilieime a esta entidade, a esta necesarísima e utilísima entidade, cando tiña 16 anos. Coa única excepción do período que vai do final da carreira ao comezo do doutoramento, fago parte da súa Comisión Permanente desde os 17; ademais, desde os 23 até os 35 que teño hoxe asumín o mellor que souben a presidencia. Agora o meu desexo é regresar a tempo completo á miña vocación docente, desenvolver varios proxectos que encetei e, así mesmo, continuar co activismo lingüístico e o apoio a esta ferramenta colectiva que é A Mesa, porén xa desde outros lugares.

Que ninguén o dubide nin por un nanosegundo: fun, son e serei sempre un sachador das mil primaveras máis e estarei coa Mesa sempre que fixer falta, co seu compromiso inquebrantábel e insubornábel en defensa da lingua que nos une.

Coas responsabilidades que tiven na Mesa puiden constatar algo que moitas veces me escoitastes dicir en alto: Todos os adiantos para a nosa lingua se produciron como resultado da presión social. Todos. É certo que en moitas, moitísimas ocasións nos vimos como Sísifo percorrendo unha e outra vez camiños que non se daban deixado atrás (a propósito, como Sísifo e non como Penélope, pois non éramos nós quen desteciamos!). Mais como estariamos hoxe se non houbese 4.000 galegas e galegos constituíndo este escudo cidadán para o noso idioma? Se A Mesa non existise, teriamos que inventala!

A listaxe de agradecementos que tería de facer sería moi longa. Non collería en ningunha carta. Quen estiveron aí, tanto no ámbito persoal como no organizativo, sábeno, e o meu corazón tamén. Para min foi moi gratificante ver como a entidade creceu, igual que foi moi reconfortante a confianza e o apoio por parte das socias e dos socios ás sucesivas direccións de que fixen parte.

Deixádeme no entanto que explicite a miña gratitude en particular cara a catro persoas. Unha que me asesorou de forma construtiva sempre que fixo falta. Outra que me deu paus verbais para que fose dereitiño e non caese nas trampas. Outra que fixo posíbel que A Mesa non desaparecese na máis forte etapa de ataques que recibiu até o momento, na ferocidade de 2008 a 2010. Outra que soubo ser militante exemplar. Estas catro persoas chámanse Iria Taibo Corsanego. O seu nome nos fastos da historia con diamantes gravado será.

Despídome dándovos unha aperta das enormes e animándonos, a todas e todos, a que continuemos e mesmo revitalicemos o noso activismo diario, como formiguiñas, en defensa da lingua e da cultura desta vella nación que non se resigna a desaparecer. Tiña razón Manuel María ao advertir de que se perdemos a lingua non seremos ninguén. Queremos ser! Sexamos!

Sempre voso,

Carlos Callón


P. S.: No caso de estares a ler esta carta e aínda non faceres parte da Mesa, fai o favor de cubrires a fichiña! Se te asociares, A Mesa poderá facer máis e mellor! ;)


Santiago de Compostela, 9 de abril de 2014

08/04/2014

De Iruñea a Vilalba


O pasado 28 de marzo pasei un serán inesquecíbel falando cun grupo de galegas e galegos que viven en Iruñea. Conversamos do libro que nos congregaba no Lar Galego, Como falar e escribir en galego con corrección e fluidez, mais tamén en xeral sobre a situación pasada e presente de Galiza, sobre as nosas vidas, sobre gastronomía... Con xente tan marabillosa, retranqueira e afectuosísima dá gusto encontrarse! Un bicazo desde aquí!

Axiña pendurarei neste blogue información de novos actos de presentación do libriño. De momento, podo ir confirmando unha data: o 13 de xuño falaremos sobre o idioma, por volta desta obra, en Vilalba. Non digades que non aviso con tempo!

Continuamos!