14 de ago de 2018

Seis poetas que comezan

Ver especial A Fondo: "Seis poetas que comezan"

Nos primeiros días de maio saíu un especial, que coordinei para o semanario Sermos Galiza, con seis poetas moz@s: Serxio Abalo, Jorge Durán, Carlos Lixó, Arancha Nogueira, Belén Senín e Regina Touceda. A fotografía da cuberta e contracuberta é de Pauloff.

Podedes consultalo en PDF aquí.

Quero deixar constancia do apoio técnico, desde o semanario, de Cristian López e María Obelleiro.

Como digo alí, que viva a poesía e que viva a lingua que a constrúe!

13 de ago de 2018

Galego e português: bons amigos!

Outro vídeo que realizamos a rapazada do CPI Afonso VII, xunto coa profesora Marina e mais eu, no pasado curso escolar:





10 de ago de 2018

Así se fixo o "Telexornal trobadoresco"

Este ano, coa rapazada de 3º da ESO, aplicamos o clásico do "prodesse et delectare" elaborando o guión, gravando e editando un informativo coas protestas das soldadeiras, os preparativos dunha festa xograresca, a última xira de María Balteira perseguida polos seus fans ou o Instagram de Martín Codax...

Pendurarase o telexornal nuns días. De momento, vai o tráiler:

30 de jul de 2018

Nacho Taibo e outr@s outsiders


Estiven no mes de xuño en Oleiros para acompañar coas miñas palmas o grande aplauso que recibiu Nacho Taibo por parte da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, capitaneada por Cesáreo Sánchez e Mercedes Queixas. Digo o nome de quen convocou e de quen representan o colectivo, porque se hai actos que se continúan a facer é porque hai quen os sustenta, quen turra nos bastidores para que estes eventos da base cultural boten raíces.

Para min foi un día moi lindo, pois estiven con xente a quen quero moito, apertei a persoas que había tempo que non vía e, por riba, coñecín outras formiguiñas moi simpáticas. En fin, que como evento social estivo xenial. Podedes ver algunhas fotos e vídeos desa xornada no espazo web da AELG.

Mais se teño que salientar algo en especial de toda a sucesión de actos en Oleiros por volta de Nacho Taibo nese día foron os momentos en que el lembrou e recoñeceu algunhas persoas importantes na súa traxectoria. Deulle, por exemplo, un agradecemento singular a Isaac Alonso Estraviz, un dos lingüistas máis intelixentes e produtivos que temos en Galiza, mais cuxo traballo monumental está normalmente minusvalorado ou marxinado debido aos seus postulados reintegracionistas.

Eu non acredito só en que hai vida máis alá da cultura oficial de sota, cabalo e rei. Teño a certeza de que a forza das outsiders de hoxe é o futuro.

[Fotografía de Alberte Sánchez Regueiro, Distrito Xermar.]

29 de jul de 2018

A nai polos fillos tira

Os últimos meses foron moi duros, por diferentes razóns. A máis abismal das tristuras foi, como xa sabedes, a doenza de miña nai e a súa morte o pasado 7 de xullo.

Sinto a memoria débil e supoño que é por esa sucesión de golpes da vida. Agardo que con calma vaia apousentando e que vivencias hoxe apagadas vaian emerxendo de novo e ocupando os seus lugares. Así será.

Esta inquedanza sobre a amnesia lévame tamén a pendurar aquí a reconstrución do discurso que pronunciei o día do funeral por miña nai, 9 de xullo. Como fago case sempre, non levei un texto escrito, senón unhas notas. Isto que aquí transcribo é, pois, o resultado de pór por escrito notas e memoria, cando voltei esa noite á casa familiar. Nunca houbo fonemas que saísen da miña boca con maior emoción.

A semana pasada, miña nai díxome: "Vaite deitar, Carliños, meu meniño". Para o mes que vén vou facer 40, mais ela xa non estará para o festexarmos.

Son o máis pequeno de catro irmáns (Quico, Xan, María do Mar). Sen importar a idade, para ela éramos os meniños e a meniña.

"A nai polos fillos tira", dicía Rosalía. Mais a nosa tivo que facer tamén de pai, despois da morte tan temperán do seu mociño, o seu home, noso pai. Por iso hoxe en parte nos despedimos dos dous, da nai e do pai.

"A nai polos fillos tira". Ela viviu o sentido dese verso demasiado cedo, pois ficou orfa de pai sendo unha nena, como saben seus irmáns aquí presentes (Manolo e Pepita).

Desde a nosa familia queremos agradecer a todas as persoas que estiveron nestes días connosco, nestes momentos tan difíciles.

E queremos agradecer moi especialmente ás persoas que axudaron a nosa nai, con sensibilidade e delicadeza, durante os anos de doenza.

Di o poeta:
A nai non morre nunca,
a nai ficará sempre
xunto do seu fillo
e el, aínda vello,
será pequeniño,
feito un gran de millo.
As nais non morren nunca. Non é só que ela, pola súa fe, se vaia reencontrar con todos os que van alá. É que o seu corazón, amoroso e loitador, continuará sempre en nós. Sempre. Sempre. Sempre.

13 de jul de 2018

Na Feira do Libro de Rianxo


Nos últimos tempos non tiven moita actividade pública. Desculpeime por non poder participar en actos, non impulsei presentacións dos meus libros e tiven que cancelar a última hora un par de eventos xa axendados. Aínda que si fixen algunhas cousas, nada a ver coa miña enerxía habitual. O primeiro era o primeiro.

Agora tampouco terei demasiados actos. Con certeza, porque o dó precisa o seu tempo; non hai nada sen tempo. Ademais, porque a partir do 1 de setembro pasarei a vivir e traballar en Lisboa. Faga o que fixer no futuro, será diferente.

O meu último acto público en Galiza por varios meses será o do vindeiro día 19 de xullo en Rianxo. Ás 13.10 lerei o pregón da Feira do Libro, na praza Castelao. Oxalá non quente moito o sol.

11 de jul de 2018

A nai non morre nunca


O pasado 7 de xullo, cando pasaba pouco das tres e media, morreu miña nai. O tempo irá amainando esta dor inmensa, aínda que a súa memoria estea sempre, sempre, sempre nos nosos corazóns.

Mãe não morre nunca,
mãe ficará sempre
junto de seu filho
e ele, velho embora,
será pequenino
feito grão de milho.
(Carlos Drummond de Andrade)