Mostrando postagens com marcador Carme Adán. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Carme Adán. Mostrar todas as postagens

25 de nov. de 2015

Erradiquemos os feminicidios!

Se o PP quere ser críbel no 25N, que expulse a Baltar e poña os medios materiais para erradicar os feminicidios.





9 de nov. de 2015

Que se preparen Rajoy e Rivera! Galiza terá máis forza e máis decisión!

8 de nov. de 2015

Sen estimular a participación non hai transformación positiva

É unha mágoa que as outras forzas que se presentan ás eleccións lle teñan medo á participación aberta das persoas. Mais hai unha obviedade que non podemos esquecer: non pode haber ningunha transformación social positiva que non estimule a participación.

No entanto, a fórmula que escolleron ou están a escoller a inmensa maioría desas forzas é a chamada "dixital": o dedazo. Se isto é ser dixitais, mellor sermos analóxicos!

A esta hora ábrense esas urnas analóxicas en 144 puntos de toda Galiza. 61 mesas electorais estarán na provincia da Coruña, onde me presento á decisión, libre e soberana dun censo aberto, sobre a miña forma de participación nesta ferramenta colectiva que é NÓS-Candidatura Galega.

O de hoxe é un esforzo organizativo inmenso, 100% altruísta, de todas as persoas que nel colaboran. Moitísimas grazas, compas!

Lembremos que as urnas van estar abertas desde xa até as 15 horas e que podedes consultar toda a información na páxina polaunion.gal.

O que Galiza vota vai á misa!

Toda a forza para NÓS - Candidatura Galega!
 
 
ALGUNHAS LIGAZÓNS DE UTILIDADE PARA A XORNADA:

27 de jun. de 2012

Cando a sodomía foi pecado

Moitísimas grazas a toda a xente que participou nas presentacións de onte e antonte do libro Amigos e sodomitas, en especial a Laura Tato, Carme Adán e Xosé Manuel Buxán Bran, polas moitas e refrescantes ideas que achegaron sobre o tema. Obrigado tamén aos medios de comunicación que, como o Faro de Vigo, ofreceron o seu espazo para axudar a coñecer máis sobre estas cuestións. Agradecidísimo así mesmo ás entidades que fixeron posíbel ambos os actos: o bar Alfaiate da Coruña e a Libraría Cartabón de Vigo.

Por se vos interesar, a próxima presentación deste ensaio será este sábado ás 20.30 h no adro da igrexa de Santa María do Temple, en Cambre.

Continuamos!



5 de dez. de 2010

A acción e a inmersión

As reaccións ao desafortunado informe do IGEA continúan. Entre os varios artigos que vin estes días, lin dous, de Marcelino Fernández Mallo e Carme Adán, que son sobre todo voltar á idea de que hai debates públicos aos que non fai sentido darlles prioridade neste momento, pois o que cómpre facer agora é actuar e non lanzarse ao bizantinismo. Comprendo a súa postura e, aínda que non comparta a súa opinión de que non cumpra responder estas tentativas confusionistas, si concordo de vez na súa defensa da acción social, da concreción das propostas e, algo fundamental, da normalización do galego. Debo subliñar en particular a miña adhesión total ao que sinalar Fernández Mallo sobre os concellos.

Hai tamén outros textos que entran máis no debate do fondo do asunto, como "Hexemonía social do galego" de Xabier Pérez Igrexas e "Coa miña lingua quero feitos non utopías" de Eladino Cabanelas. Este último foi criticado por Henrique Monteagudo xa que defende sen ambaxes a inmersión lingüística, que seica o autor do texto do IGEA considera un exceso. Eu querería lembrar que a inmersión lingüística, a pesar de ser tantas veces demonizada e caricaturizada, non é nada máis e nada menos que un modelo educativo, o cal me sorprende que pase por alto un profesor universitario que tamén imparte sociolingüística. Por certo, para ser tan negativo, Galiza é a única comunidade do Estado con lingua propia recoñecida oficialmente onde non se aplica en ningún grao.

A inmersión lingüística é un método recomendado por diferentes organismos internacionais, defendido tamén en datas recentes pola Real Academia Galega e -isto é importante- estipulado como modelo para Galiza polo Consello de Europa, tras a ratificación por parte do Estado español da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias. Ten razón Eladino Cabanelas cando pide a inmersión lingüística avalada pola lexislación, porque o que reclama é que non haxa máis vulneracións do dereito dos estudantes a unha formación no idioma propio de Galiza e que non se produzan máis incumprimentos dos tratados internacionais que recoñecen os nosos dereitos lingüísticos. Se nos piden que consensuemos para que os nosos dereitos non se amparen, que non agarden por moitas e moitos de nós.

Preguntas no ar

As críticas que formulei e formulo ao relatorio do IGEA non son só de táctica ou estratexia, senón que entendo que parten dunha análise sociolingüística con graves carencias. Xa desde a semana pasada deixei aquí algunhas das cuestións que continúan sen ter resposta:

De verdade se lle chamamos bilingüismo á diglosia a situación social mudará? Cando se deixará de procurar novas “fórmulas axeitadas” e se comezarán a aplicar desde as institucións, sobre todo quen puido ou pode? Alguén podería indicarme cal é a entidade ou cales son as entidades que defenden que as galegas e os galegos só saibamos galego? Non houbo nin hai políticas institucionais decididas a recuperar falantes e incorporar o idioma a novos ámbitos porque hai xente que defende(mos) que o discurso bilingüista é unha falacia do comezo ao final? Se o castelán é un idioma “común” (sic) e case tan galego como o galego, por que deben desenvolverse políticas para a restauración do galego? Existen en Galiza grupos galego falantes fronte a grupos castelán falantes, como sinala este documento, que tamén indica que debe producirse un “previo recoñecemento mutuo” de ambos?
Mais, para alén destas reflexións, manteño que o que máis urxe facer é facer. Desde todas partes. Pondo o noso gran de area diario para que os nosos dereitos lingüísticos teñan presente e para que o noso idioma teña futuro.