Aínda
que os medios españois se empeñen en caricaturizalo como "el
desafío de Artur Mas", o amplísimo movemento social que fixo
posíbel a consulta independentista está encabezado por dúas
mulleres: Muriel Casals, a presidenta de Òmnium Cultural, e Carme
Forcadell, a presidenta da Assemblea Nacional Català. Elas
amósannos, de novo, que se conxuga en feminino a parte da humanidade
que marca o paso da ousadía, que se atreve a viaxar cara a
horizontes que os cálculos a curto prazo nunca deixarían enxergar.
Iso é así malia os focos se deteren sobre todo no protagonismo
político daquela parte da humanidade que ten máis pelos na cara.
Mais
vou pararme noutras cuestións. Supoño que as persoas que
estades a ler estes parágrafos xa vistes o spot en que diferentes
personalidade públicas catalás chaman ao voto para hoxe. Refírome,
si, a ese en que alzan a fotografía dunha persoa falecida e exclaman
"Votaré per tu", até que xa no final unha nai afirma que
participará pola crianciña que ten nos brazos. É un país en
andamento, con memoria e con futuro.
Nese
vídeo, Carme Forcadell di que votará por Martí Gasull. El foi
un dos promotores, nos comezos da década de 90, da Plataforma per la
Llengua, asociación irmá da nosa Mesa. Martí imprimiulle a esa
nova entidade un pulo xenuinamente creativo, inconformista e dinámico
que incidiu moito no progreso social da lingua catalá nos últimos
tempos. Porén tamén debemos saber da súa fonda solidariedade, o
seu apoio e a súa disposición xenerosa a axudar á causa galega
naquilo que estivo na súa man. Comprendede por iso que me emocionase
un pouco ao ver a súa fotografía.
Cando
Martí Gasull morreu nun accidente de alpinismo aos 43 anos, en
setembro de 2012, apareceron unha chea de comentarios nas redes
sociais e nalgúns blogues felicitándose polo falecemento e
insultándoo. A maioría -mesmo talvez a totalidade- dos que así
atouzaban non o coñecían nin de referencias, só acababan de saber
que un defensor do catalán morrera e iso era motivo suficiente para
lanzaren os seus hurras infames e noxentos.
Non
vou reproducir ningunha desas covardías, mais son exemplos desa
intolerancia gravísima, consentida polo poder sen ningún tipo de
consecuencia, que explica por que cada vez máis catalás e cataláns
se decataron de que conquistar o respecto colectivo que merecen pasa
por conquistar a soberanía que, como nación, de seu lles
corresponde. Porque, non o esquezamos, os primeiros independentistas
son os que se empeñan en negar a realidade plurilingüe,
pluricultural e plurinacional dos territorios que, de forma tan
xerarquizada, conforman o Estado español.
