Ligazóns ao desvío para un nove de setembro

• "Epitafios famosos (falsos)", no blogue Entre piedras y cipreses.
• "Los géneros en constante invención", Manuel Fernández Blanco.

Ligazóns ao desvío para un 13 de marzo

• "Sam Smith’s Oscar faux pas shows LGBT people must learn their history", Owen Jones.
• Praza Pública amosa unha ducia de datos que amosan a desigualdade laboral entre mulleres e homes en Galiza.
• "Escribir de ciencia en galego: Antón Beiras García", Francisco Díaz-Fierros Viqueira.
• "El deseo no es la potencia", José Ramón Ubieto.
• "Delírios Narcísicos da Psicologia Positiva", Luc Ferry.
  
  

Ligazóns ao desvío para un vinte e dous de marzo

 

• "A estirpe de mulleres como Begoña Caamaño", María Reimóndez.
• "Educación sexual sen porno non é educación sexual", Rhiannon Lucy Cosllett.
• "Varón, español, con acento gallego", Pilar García Negro. 
• "Madrid is looking for Cervantes' remains. But why bother?", Miguel-Anxo Murado
• "Álvaro Cunqueiro: poesía de desamor e soidade", Manuel López Foxo.

Auguiña de sete fontes (24)

Dinesh Bugra: o primeiro presidente declaradamente homosexual da Asociación Mundial da Psiquiatría.

Candidatas a Miss Venezuela cosen a lingua para baixaren de peso.

Unha desas novas que non saen na TVG e si na inmensa maioría do resto dos medios de comunicación.

Capacitados para o sexo. 

"O proceso de reforma do aborto pasa por obrigarnos a esquecer o que xa fora conseguido", Yolanda Ferreiro Novo, entrevistada por Beti Vázquez.

A Mesa considera que a decisión da Xunta de despedir o profesorado Celga é "dunha mesquindade infinita".

O libro de João I de Portugal achado en Lugo e a ética nas 'descubertas' de inéditos.
Sobre este non me podo resistir a extractar estes tres parágrafos:

Lembran, cunha mirada de paciencia e ironía, casos que lles pasaron ao longo destes anos. “No ano Pascual Veiga fomos á Real Academia Galega onde hai un fondo Pascual Veiga. Alí vimos unhas partituras que pensamos descoñecidas, algunha en galego. Ía transcribilas con lapis e papel, que era o que levaba enriba nese momento, mais dixéronme que non fixera iso, que non facía falla, que eles mo mandaban dixitalizado”. E esperaron ese envío. E, como din, “esperamos, esperamos, esperamos... e nunca chegou. Preguntamos, e dicíannos xa no 2007 que había un investigador que ía sacar unha edición desas partituras... pero até hoxe, nada”. Ou sexa, unha porta pechada a coñecer máis sobre a obra (pode que até inédita) de Veiga.

E enumeran máis casos. O dun convento de Monforte con antiguas partituras de música en cifra para órgano (pode que algunhas das cales podían ser de gran importancia). A responsábel do 'arquivo' pasou dunha colaboración inicial a, segundo intuía o que se atopara, a pechar a vía a todo estudo e colaboración. 

Ou tamen o do Mosteiro de Valdeflores, en Viveiro. Alí, no ano 2008 durante as visitas previas á catalogación dos órganos, a monxa organista lles informou da existencia dun “arcón” con música, cartas dunha monxa con músicos, entre eles José Pacheco mestre de capela de Mondoñedo e pode que música orixinal. Comentaron este feito cunha profesora e pianista galega, ofrecéndolle que colaborase na investigación deste fondo e, cando decidiron ir a investigalo atoparon que, sen avisarlles, xa fóra pola súa conta a pianista sen lles dicer nada.

Auguiña de sete fontes (5)

- "Si uno solo lo pide", lindísimo artigo de Carlos Torres en Importancia Capital.

- "La violencia silenciosa", oportuna e moi recomendábel reflexión de Manuel Fernández Blanco en La Voz de Galicia.

- "Guía da boa esposa", nun blogue de El País, no cal se fala da Escola de Esposas que existe no Reino Unido...

- "O narco Dorado considera a publicación das fotos unha 'inxustiza' e cualifica a Feijóo de 'boa persoa'", informa Sermos Galiza.

- A Mesa advirte de que hai “moitos, moitos anos que o exame teórico para sacar o carné de conducir se pode facer en galego” e denuncia que a Xunta “publicite como unha novidade histórica o que non o é para nada”.

- Ardalén, de Miguelanxo Prado, premiada como mellor obra no Salón Internacional do Cómic de Barcelona.

- "Detrás da crise postelectoral venezolana", reflexiona con datos e rigor Roberto Mansilla en Praza. Interesante que, por exemplo, Capriles gañase a reelección como gobernador do estado de Miranda co 50,53% dos votos, sen que existise o conflito que agora se dá por gañar Nicolás Maduro co 50,75%.

Curas, policías e "a querida de Feijóo"

O pasado sábado Santiago de Compostela converteuse nunha cidade sitiada por curas e policías. A pesar dos ultracatólicos e dos curiosos que se desprazaron á capital de Galiza para veren o que se presentaba como un acontecemento histórico, a parada de Ratzinger no noso país só pode considerarse como un rotundo fracaso.

Para alén do que supoña este pinchazo para a cruzada de intolerancia que promove o Vaticano, as galegas e os galegos temos que preguntarnos por que se malgastaron millóns de euros dos nosos orzamentos para este evento. Mentres se condena á inanición á cultura galega, se deixan nos ósos os centros Quérote, se fecha o Noitebús e un longo etcétera, tírase diñeiro a moreas neste acto eclesiástico.

Dicían que os beneficios ían ser inmensos, mais xa coñecemos os resultados. Unha ocupación hostaleira equiparábel á de calquera sábado de novembro, cafetarías e bares que tiveron importantes perdas (mesmo nalgúns casos tiveron que tirar centos de bocadillos que ninguén pasou a adquirir), souvenirs de Bieito XVI que permanecerán en stock para as tendas vintage do futuro e a exportación da imaxe de Compostela como unha cidade onde se limitan as liberdades, por exemplo cunha zona vella á que non podía acceder ningunha persoa que portase camisolas que, dentro da liberdade de expresión, criticaban á xerarquía eclesiástica.

A Xunta fala dunha asistencia de 30.000 persoas, o cal suporía chegar ao 15% das expectativas. Mais é certo que había 30.000 persoas atendendo a Joseph Ratzinger? Onde? Na praza do Obradoiro chea de cadeiras? Na baixada do papamóbil desde San Lázaro case deserta, o que mesmo obrigou a mudar os planos de retransmisión da TVG?

Sobre o aspecto ideolóxico da convocatoria, pouco máis se pode dicir que o que xa apuntaron diversos analistas. A min resúltame especialmente repugnante que Joseph Ratzinger se poña a pontificar (nunca mellor usado este verbo) a través de hipérboles contra o laicismo e que o vincule cos movementos anticlericais da década de 30. Antes de pórse a falar dese pasado con tanto entusiasmo, debería lembrar con humildade onde se encontraba militando el nos anos 1941 e 1942 ou a que exército serviu na II Guerra Mundial. Para non caer neste tipo de discursos de mal gusto, seríalle bo repasar os catro evanxeos e as súas parábolas.

O punto máis humorístico no día da súa visita tíveno cando, estando nun engarrafamento camiño da Coruña, ás 18.55 h para ser máis exacto, me puxen a mudar de emisora no dial, para ver o que se comentaba desde diferentes lugares sobre o que estaba a acontecer en Compostela. Así me encontrei con Radio María, onde o locutor falaba con arrebato sobre Ratzinger, mais tamén anunciaba que tiña que facer "una denuncia" porque disque fora un tema moi comentado na xornada: "Núñez Feijóo se fue con su querida a ver al Papa". Crítico, expuxo que viven xuntos e non están casados, a pesar de que así o manda a Santa Nai Igrexa á que tan fielmente quere o PP que sigamos todas e todos, con independencia do que eles fagan no seu día a día. Ao ouvir unha expresión tan cavernícola, rin moito, non pola dupla moral conservadora, senón porque, como ben di o refrán, así lle paga o demo a quen o serve.

"O erotismo necesita o amparo da solidariedade social"

Interesante frase, dentro dun artigo publicado hai uns días por Manuel Fernández Blanco, psicanalista da Coruña e secretario da Asociación Mundial de Psicanálise.

Reproduzo a seguir o seu texto, traducido directamente pola aplicación web que para iso ten La Voz de Galicia, mais introducíndolle despois as correccións precisas. Os salientados en negra son meus:

EROTISMO E NEOPURITANISMO

Na época do destape, as fotos de espidos e escenas eróticas tiñan que burlar a censura franquista. O espido de Marisol, portada de Interviú o 2 de setembro de 1976, está na memoria colectiva dunha xeración, como o peito de Susana Estrada cando recibía o premio ao personaxe máis popular de 1978 de mans de Enrique Tierno Galván. Entón, non era infrecuente que a exhibición erótica aparecese relacionada coa loita pola liberdade de expresión.

Onte, como hoxe, as fotos eróticas parecen necesitar unha boa causa. Case ninguén admite que a causa principal é causar o desexo, como tan ben suxería Ventura Pérez Mariño nestas mesmas páxinas. O debate mediático suscitado pola publicación de calendarios eróticos con fins benéficos (como o das azafatas de Ryanair ou o protagonizado polos colaboradores do programa de Ana Rosa Quintana) son exemplos de como o erotismo necesita o amparo da solidariedade social. Esta necesidade de xustificación acentuouse na actualidade, xa que a sociedade da permisividade é, ao mesmo tempo, o censor máis implacábel e feroz. Non é un censor localizábel, é a censura incorpórea que exerce a chamada opinión pública no seu conxunto.

O debate suscitado pola publicación destes calendarios só se explica por un efecto de retorno, na sociedade da permisividade, dunha nova modalidade da represión e a hipocrisía sexual. Aínda que este neopuritanismo está presente en todos os ámbitos da vida social, non é infrecuente atopar os novos inquisidores na esquerda.

De modo intelixente, púxose á beira destes calendarios do destape, o calendario, non oficial, do Vaticano con fotos de curas e seminaristas novos e moi guapos. O Calendario Romano, que se edita desde hai varios anos seguindo este modelo, xustifícase como guía turística para os visitantes do Vaticano, aínda que a súa carga erótica é innegábel. O seu erotismo non se deriva precisamente do destape (todos visten de sotana) senón da unión de beleza e prohibición, xa que estes curas tan guapos só poderían alcanzarse como obxecto erótico mediante unha transgresión. É un bo exemplo de como o auténtico obxecto do desexo sempre ten algo de inaccesíbel e nunca aparece en coiros.