Teño que escribir o artigo para Galicia Hoxe para a segunda feira da semana que vén, así que actualizo con algo lixeiriño, compartindo convosco a canción "Imposible" de Ellos, grupo que agardo ir ver o día 25 no Playa Club da Coruña. Hai que ir repasando o repertorio e este é un tema que cantei moito ultimamente. Aí vai:
9 de abr. de 2009
8 de abr. de 2009
A Quinta-feira Maior como metáfora da homofobia
Mañá é Quinta-feira Maior ou Xoves Santo, o día que a tradición cristiá conmemora a última cea, as dúbidas de Xesús perante o seu futuro, a traizón a mans dos seus e a súa posterior tortura, como é ben sabido. Fermín Bouza Brey ten un tremendo poema que se intitula xustamente coa denominación desa efeméride santificada. Pertence o texto ao libro Seitura, que se publicou en Portugal en 1955 aplicando as normas ortográficas e morfolóxicas dese estándar na altura.
Varios dos poemas desta obra, como o que a seguir se cita, teñen un pesimismo e un masoquismo adoecido que non só se deben pór en relación co contexto fascista (violencia, exilio, prohibición dos símbolos nacionais, manipulación como norma da opinión pública etc) senón tamén coa lenda negra de carácter homofóbico que se foi tecendo á volta do seu autor e que o rodeou con especial insistencia desde finais da década de 40, contribuíndo de xeito decisivo a facelo terminar coa súa brillante carreira como maxistrado. Polo medio, traizóns de supostos amigos ou colegas como Xosé Filgueira Valverde e unhas sátiras patriarcais e difamatorias contra el escritas por Celso Emilio Ferreiro.
Así, ese grande home que foi Fermín Bouza Brey non só foi un exilado no interior dunha Galiza decapitada, senón tamén nun mundo patriarcal, fondamente homófobo, que o estigmatizou como "maricón". O cripticismo simbólico, a autocensura, a desesperanza polo mantemento dun segredo inconfesábel, o reflectimento dunha hostilidade social e a cosmovisión culpabilizada e atormentada teñen a ver con esta vivencia da homofobia.
Tal identificación de Bouza non só ten importancia para vermos as relacións de xénese histórico-biográfica destes poemas, senón tamén a súa recepción, nun momento no cal no campo literario galego o espazo público e o espazo privado conflúen plenamente.
O propio rexime sexual é o que sustenta a imaxe de vitimización sublimada pola vía relixiosa que se nos presenta en "Quinta-feira Maior". O segredo é tan xigantesco que deus parece como o principal destinatario que se procura, aínda que non sexa como redentor. Estamos diante dunha poesía terapéutica, confesional, necesariamente solipsista, característica de grupos marxinalizados. É unha poesía escrita desde o estigma da homofobia.
Quinta-feira Maior
Olivedos do insómnio, meus ortos de oração
onde ateiga seu cálice meu esprito em paxião,
cando baixará o Anjo da minha redenção?
Vim ajejar ao Judas sob das sombriças pôlas.
Da soldadesca ao longe oucem-se as riandolas
e chega-me o balbordo das brutaes parolas.
Os meus discipres dormem deica o raiar do dia,
alhêos à tremenda feição da treidoria,
e a lua nos seus rostos põ somas de agonia.
Pai celeste, que sabes do meu immenso pranto,
e co'il me acarinhache na força do crebanto,
porque eissi me abandonas no meio de iste espanto?
O cálice reverque. Eu pido a minha cruz.
Eu quero a minha croa de arnales tojos nus,
mais o vinagre azedo que queimou a Jesus...
E si dempois não mandas que haja pra mim Tabor,
nim que me sente à beira de Cristo Redentor,
senão que eternamentes sinta penas e dôr,
que grória pode haver como o sofrir, Senhor?
Como vemos, o suxeito lírico identifícase aquí, ante unha situación de traizón, desacougo e medo, co Xesús Cristo de Xetsemaní, a través dun ritmo salmódico, de oración relixiosa que cómpre ler devagariño. O seu ton confesional é o propio dun acontecemento íntimo que hai que desvelar a media voz, en palabras de Ramiro Fonte no seu estudo Fermín Bouza Brey e a súa obra literaria (Galaxia, Vigo, 1992).
Aínda sentíndose como o mesías bíblico, fáltalle o sobrenatural (o anxo). Si coñece a quen o traizoou (v. 4), para alegría da xustiza (v. 5), ao facer correr os rumores, as "brutaes parolas" (v. 6). A aceptación submisa do sufrimento é tal que, cando menos liricamente, se manifesta o desexo de vivilo aínda que non haxa recompensa de ultratumba nos designios divinos, senón que todo sexa unha eterna expurgación. Non é até a estrofa quinta que o eu se desvela como un eu que se quere identificar de vez co poeta, non con Xesús.
A referencia ao inefábel e a recorrencia da relixión son dous elementos presentes reiteradamente no libro Seitura. Tamén o número de poemas escolmados para a edición é significativo: 33, máis a dedicatoria "A Emilia", separada mesmo tipograficamente do resto. Dun punto de vista cabalístico, o número 33 é moi importante, pois estes son os anos que se supón que viviu Xesús Cristo. É unha cifra que evoca o martirio, o sufrimento, cargada semioticamente nos países de cultura católica como é o noso.
Varios dos poemas desta obra, como o que a seguir se cita, teñen un pesimismo e un masoquismo adoecido que non só se deben pór en relación co contexto fascista (violencia, exilio, prohibición dos símbolos nacionais, manipulación como norma da opinión pública etc) senón tamén coa lenda negra de carácter homofóbico que se foi tecendo á volta do seu autor e que o rodeou con especial insistencia desde finais da década de 40, contribuíndo de xeito decisivo a facelo terminar coa súa brillante carreira como maxistrado. Polo medio, traizóns de supostos amigos ou colegas como Xosé Filgueira Valverde e unhas sátiras patriarcais e difamatorias contra el escritas por Celso Emilio Ferreiro.
Así, ese grande home que foi Fermín Bouza Brey non só foi un exilado no interior dunha Galiza decapitada, senón tamén nun mundo patriarcal, fondamente homófobo, que o estigmatizou como "maricón". O cripticismo simbólico, a autocensura, a desesperanza polo mantemento dun segredo inconfesábel, o reflectimento dunha hostilidade social e a cosmovisión culpabilizada e atormentada teñen a ver con esta vivencia da homofobia.
Tal identificación de Bouza non só ten importancia para vermos as relacións de xénese histórico-biográfica destes poemas, senón tamén a súa recepción, nun momento no cal no campo literario galego o espazo público e o espazo privado conflúen plenamente.
O propio rexime sexual é o que sustenta a imaxe de vitimización sublimada pola vía relixiosa que se nos presenta en "Quinta-feira Maior". O segredo é tan xigantesco que deus parece como o principal destinatario que se procura, aínda que non sexa como redentor. Estamos diante dunha poesía terapéutica, confesional, necesariamente solipsista, característica de grupos marxinalizados. É unha poesía escrita desde o estigma da homofobia.
Quinta-feira Maior
Y en la noche del huerto me han sido
Juan cobarde y el Ángel hostil
(Gabriela Mistral)
onde ateiga seu cálice meu esprito em paxião,
cando baixará o Anjo da minha redenção?
Vim ajejar ao Judas sob das sombriças pôlas.
Da soldadesca ao longe oucem-se as riandolas
e chega-me o balbordo das brutaes parolas.
Os meus discipres dormem deica o raiar do dia,
alhêos à tremenda feição da treidoria,
e a lua nos seus rostos põ somas de agonia.
Pai celeste, que sabes do meu immenso pranto,
e co'il me acarinhache na força do crebanto,
porque eissi me abandonas no meio de iste espanto?
O cálice reverque. Eu pido a minha cruz.
Eu quero a minha croa de arnales tojos nus,
mais o vinagre azedo que queimou a Jesus...
E si dempois não mandas que haja pra mim Tabor,
nim que me sente à beira de Cristo Redentor,
senão que eternamentes sinta penas e dôr,
que grória pode haver como o sofrir, Senhor?
Como vemos, o suxeito lírico identifícase aquí, ante unha situación de traizón, desacougo e medo, co Xesús Cristo de Xetsemaní, a través dun ritmo salmódico, de oración relixiosa que cómpre ler devagariño. O seu ton confesional é o propio dun acontecemento íntimo que hai que desvelar a media voz, en palabras de Ramiro Fonte no seu estudo Fermín Bouza Brey e a súa obra literaria (Galaxia, Vigo, 1992).
Aínda sentíndose como o mesías bíblico, fáltalle o sobrenatural (o anxo). Si coñece a quen o traizoou (v. 4), para alegría da xustiza (v. 5), ao facer correr os rumores, as "brutaes parolas" (v. 6). A aceptación submisa do sufrimento é tal que, cando menos liricamente, se manifesta o desexo de vivilo aínda que non haxa recompensa de ultratumba nos designios divinos, senón que todo sexa unha eterna expurgación. Non é até a estrofa quinta que o eu se desvela como un eu que se quere identificar de vez co poeta, non con Xesús.
A referencia ao inefábel e a recorrencia da relixión son dous elementos presentes reiteradamente no libro Seitura. Tamén o número de poemas escolmados para a edición é significativo: 33, máis a dedicatoria "A Emilia", separada mesmo tipograficamente do resto. Dun punto de vista cabalístico, o número 33 é moi importante, pois estes son os anos que se supón que viviu Xesús Cristo. É unha cifra que evoca o martirio, o sufrimento, cargada semioticamente nos países de cultura católica como é o noso.
7 de abr. de 2009
Mírome ao espello...
Esta composición tan linda e tan chic é un galano do fotógrafo Paulo Filgueiras Fachal. Digo o segundo apelido porque hai outro Paulo Filgueiras, brasileiro, que lle fai a competencia nesa arte. A instantánea tomouse, se non me confundo, a comezos do outono pasado no funicular que fai o camiño cara ao Tibidabo.
Os versos de abaixo, coa letra do Paulo, son tirados do irreverente libro Sucios e desexados, de Antón Lopo (daquela, asinado como Antón R. López), polo cal temos ambos especial predilección e que pode ser unha boa e heterodoxa lectura para estes días de Semana Santa, se é que aínda non o tivestes nas vosas mans. Se o lestes ou o ides ler, xa diredes por aquí o que vos pareceu.
6 de abr. de 2009
Dereitos lingüísticos na sanidade
O artigo desta semana en Galicia Hoxe aborda a situación lingüística na sanidade, tendo en conta varias noticias reveladoras aparecidas nos medios de comunicación a semana pasada. A ese respecto, quero lembrarvos que na Mesa hai unha campaña activa sobre a situación do galego no SERGAS e na cal cómpre a participación de todas e de todos. Non debemos caer no erro de pensar que outras persoas o farán se nós non o facemos. Colabora na campaña!
Dereitos lingüísticos na sanidade
A imposición do castelán nos servizos sanitarios galegos
Hai algúns anos, varios medios de comunicación fixéronse eco da noticia dun paciente do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago que se queixaba porque sentía vulnerados os seus dereitos lingüísticos e que tivera unha atención de baixa calidade por ese motivo. Radios e diarios comentaran o caso e difundían as súas queixas. Tratábase dun peregrino que se lamentaba da escaseza de persoal que o podía atender en inglés. Se a falta de atención en galego fose unha noticia, os medios de comunicación non poderían falar doutra cousa. É que hai máis dereito a ter en Galiza unha atención en inglés que a tela en galego?
Veume á cabeza esta anécdota despois dunha outra noticia que estes días deron tamén os medios. No Senado, o PSOE e o PP (este, nunha reviravolta de última hora) impediron que prosperase unha iniciativa que tiña por obxectivo que os exames de acceso a médica/o interna/o residente (o famoso MIR) puidesen tamén, para quen así o quixer, facerse en galego. Vaia, que o Senado respaldou que se mantivese a imposición pura e dura de que tales probas se teñan que desenvolver en castelán. Vese, aí, máis unha vez, que os autoproclamados bilingüistas só usan o “bilingüismo” como unha camuflaxe politicamente correcta para tentaren erradicar todo o que non sexa o castelán. Vese tamén, no caso do PP, que a Núñez Feijóo non lle durou a súa defensa da “liberdade lingüística” nin tan sequera ao día da súa toma de posesión como presidente da Xunta.
A lenda do doutoramento
Esta realidade da imposición do español contrasta coa propaganda demagóxica que decote temos que ler e ouvir dicindo que “nas oposicións para o persoal sanitario un curso de galego pode valer máis que un doutoramento”. Non din que, nestes casos, o galego é só un mérito (algo que se computa en maior ou menor grao, mais que podes non ter), mentres que o castelán é un requisito (algo sen o cal non podes participar). Vaia, que se non acreditas o coñecemento do castelán (o MIR só pode ser en castelán, por exemplo), de nada che vale ter nove doutoramentos en Harvard e dominar outros sete idiomas. Se non acreditas o coñecemento do castelán, non podes entrar. Porén, iso non se di.
Hai un mes e medio, asistín a un debate nunha televisión en Madrid no cal criticaban unha situación de “imposición do éuscaro en Euskadi”, segundo o cal o Goberno vasco tentaba primar persoal do servizo público de saúde que soubese non só castelán, senón tamén a súa milenaria lingua propia. Que forma de demagoxia formular iso como unha imposición! É posíbel un servizo público de saúde de calidade no cal os enfermeiros e as doutoras poidan non entender os seus pacientes?
Canarias, Balears e Murcia
Con certeza, tanto os servizos sanitarios galegos como os doutras zonas do Estado español teñen ben de problemas por resolver, mais a garantía de dereitos lingüísticos tamén está aí como unha cuestión importante. Non é só que o poidamos lembrar falantes de linguas minorizadas, como o galego, tamén noutro sentido acontece co castelán. Por exemplo, hai médicos que poden ser contratados sen pasaren o MIR, tanto para o ámbito privado como tamén para o público. Así, nalgúns lugares, especialmente con enclaves británicos ou alemáns importantes, hai facultativos, en territorios que teñen o castelán como lingua oficial e história, que non saben castelán. É o caso por exemplo das Illas Canarias, onde o Colexio de Médicos de Tenerife agarda que o parlamento do arquipélago aprobe por unanimidade unha iniciativa para que “o persoal sanitario, principalmente médicos homologados procedentes doutros países con idiomas diferentes ao español, se expresen de xeito que poidan ser comprendidos e á vez entendan o idioma español, co fin de garantir unha atención de calidade aos usuarios do sistema público”. O Colexio non escatima críticas contra estes médicos, que seguramente só falen inglés ou alemán. Din que non saber o castelán “supón unha merma grave na calidade asistencial” e que “a comunicación médico-paciente é fundamental para estabelecer unha boa diagnose, para o cal, como é obvio, é imprescindíbel coñecer e dominar perfectamente o idioma do paciente, feito que non se estaba a dar nestes casos”. A opinión do Colexio de Médicos de Tenerife, que reflectiron varios medios a semana pasada, concluía afirmando que “supón un grave risco para o paciente e o médico que se arrisca a cometer erros graves por falta de comunicación co seu paciente”.
Creo que calquera persoa pode estar de acordo coas ideas expresadas polas doutoras e os doutores de Tenerife e agardo que o seu parlamento respalde a súa proposta coa unanimidade que eles solicitan. O que xa non podo entender é por que se nas Illes Balears queren facer o mesmo e garantir que o seu persoal sanitario coñeza as dúas linguas oficiais do territorio (o catalán e o castelán), resulta que se fala dunha imposición do catalán.
Reparemos en que as tres noticias son da semana pasada: a votación no Senado contra a posibilidade de que as oposicións do MIR se poidan facer tamén en galego, o comunicado do Colexio de Médicos de Tenerife e a campaña mediática contra a posibilidade de que no servizo público de saúde balear tamén (subliño: tamén) se deba saber a lingua catalá.
En relación co caso do arquipélago do Mediterráneo, o servizo murciano de saúde enviou un comunicado ofrecéndose a contratar as médicas e os médicos que se neguen a entender o catalán, como se nas Balears falasen a súa lingua por incomodar. Deixando á marxe se tal ofrecemento pode rozar por dentro ou por fóra a prevaricación, cómpre deterse un bocado nas palabras da conselleira de sanidade de Murcia: “nesta rexión non se lles vai exixir ningún tipo de acreditación en referencia aos idiomas que falen para traballar como profesionais da medicina, senón tan só o uso correcto do castelán”. En Murcia exixirán, como ela mesma o di, a lingua dese territorio: o castelán. Por que unha persoa das Balears non pode ter o dereito a ser atendido na súa lingua e unha persoa de Murcia si é algo que non explican.
Sen dereito ao galego
En Galiza non está garantido por ningunha vía que o persoal sanitario teña que coñecer as dúas linguas oficiais, senón unicamente o castelán. Trátase dunha inxustiza, unha discriminación histórica á cal os sucesivos gobernos autonómicos non lle deron solución.
Porén, na anterior lexislatura en que gobernou o PP, na derradeira maioría absoluta de Manuel Fraga Iribarne, recoñeceuse a través do Plan xeral de normalización da lingua galega que tal situación debería mudar. Nese Plan púñase como referencia o caso de Finlandia, país que estabelece que, de non haber no centro máis próximo persoal sanitario que fale a lingua do paciente, o Estado debe encargarse dos gastos de trasladar o doente a outro hospital onde lle falen a súa lingua. Porque se trata con iso de manter a calidade do servizo e xa está demostrado desde ao menos o século XIX que a comunicación, o uso da palabra, favorece a recuperación e cura.
Mais aquí nin tan sequera se fala de tal reivindicación, senón de que se adopten as medidas para que o galego tamén estea presente nos servizos sanitarios, nomeadamente o SERGAS. A realidade é que nos escritos, nos avisos do día a día e na atención ao público (tanto presencial como telefónica), o sistema público galego de saúde exclúe de xeito aplastante a lingua propia de Galiza. A gravidade desta vulneración é maior se temos presente que a maior parte da poboación que acude ao SERGAS é falante de galego.
Temos a obriga, como galegas e galegos conscientes, de lograr mudar esta situación e que se garanta o noso dereito básico a unha sanidade de calidade, a unha sanidade na nosa propia lingua. Sen máis imposicións do castelán.
5 de abr. de 2009
Sosterse nas caídas
A pesar de que haxa quen me queira atribuír que o meu filme favorito é Mary Poppins, a realidade é que o meu persoal ránking cinéfilo está encabezado sen dúbidas por Dancer in the dark, de Lars Von Trier, bastante diferente á historia da institutriz máxica.
Nese filme, Björk interpreta maxistralmente á protagonista, Selma, unha emigrante centroeuropea nos Estados Unidos, nai solteira dun rapaz ao que lle transmitiu unha doenza conxénita pola cal ela mesma tamén está a ficar cega. A realidade que ten ao seu redor é moi dura, mais ela evádese e logra saír adiante imaxinando que é a protagonista dun musical. Calquera mínimo ruído sérvelle para iniciar unha melodía nun mundo fantasioso, máis colorido, no cal ela é a estrela. Para exprimir a emotividade ao máximo, nunha sorte de manipulación afectiva, sabemos que cada canción é só unha paréntese nos momentos de maior dureza.
En Dancer in the dark contrasta o ronsel do formato dogma do que acontece na realidade coa cámara estática e a iluminación dos inxenuos números de canto e danza que pasan polo seu maxín. Isto podemos velo ben nesta canción que hoxe poño aquí, "In a Musical" (ou "In the musicals"). O ruído dos debuxantes no xuízo ao que se ve sometida fan que a súa cabeza voe. No estrado, dá o seu testemuño o protagonista dos filmes musicais de que ela tanto gostaba e cuxo nome dera como o de seu pai, mentres ela está totalmente perdida, descuberta e indefensa. O contraste entre as súas fantasías e o que ocorre non pode ser maior, mais non pode deixar de pensar que el foi o que a sostivo cando caía e que sempre estará aí para sostela:
Why do I love it so much?
What kind of magic is this?
How come I can't help adore it?
It's just another musical!
No one minds it at all
If I'm having a ball
This is a musical
And there is always there to catch me
You are always there to catch me
There is always someone to catch me
There is always someone to catch me
When I'd fall
Why do I love you so much?
What kind of magic is this?
How come I can't help adore you?
You are in a musical
I didn't mind it at all
You were having a ball
At MY musical
And you were always there to catch me
You were always there to catch me
You were always there to catch me
You were always there to catch me
When I'd fall
I don't mind it at all
If you're having a ball
This is YOUR musical
And I'll always be there to catch you
I will always be there to catch you
I'll always be there to catch you
I will always be there to catch you
You always be there to catch me
And there's always someone to catch me
You always be there to catch me
You always there to catch me
When I'd fall
Nese filme, Björk interpreta maxistralmente á protagonista, Selma, unha emigrante centroeuropea nos Estados Unidos, nai solteira dun rapaz ao que lle transmitiu unha doenza conxénita pola cal ela mesma tamén está a ficar cega. A realidade que ten ao seu redor é moi dura, mais ela evádese e logra saír adiante imaxinando que é a protagonista dun musical. Calquera mínimo ruído sérvelle para iniciar unha melodía nun mundo fantasioso, máis colorido, no cal ela é a estrela. Para exprimir a emotividade ao máximo, nunha sorte de manipulación afectiva, sabemos que cada canción é só unha paréntese nos momentos de maior dureza.
En Dancer in the dark contrasta o ronsel do formato dogma do que acontece na realidade coa cámara estática e a iluminación dos inxenuos números de canto e danza que pasan polo seu maxín. Isto podemos velo ben nesta canción que hoxe poño aquí, "In a Musical" (ou "In the musicals"). O ruído dos debuxantes no xuízo ao que se ve sometida fan que a súa cabeza voe. No estrado, dá o seu testemuño o protagonista dos filmes musicais de que ela tanto gostaba e cuxo nome dera como o de seu pai, mentres ela está totalmente perdida, descuberta e indefensa. O contraste entre as súas fantasías e o que ocorre non pode ser maior, mais non pode deixar de pensar que el foi o que a sostivo cando caía e que sempre estará aí para sostela:
Why do I love it so much?
What kind of magic is this?
How come I can't help adore it?
It's just another musical!
No one minds it at all
If I'm having a ball
This is a musical
And there is always there to catch me
You are always there to catch me
There is always someone to catch me
There is always someone to catch me
When I'd fall
Why do I love you so much?
What kind of magic is this?
How come I can't help adore you?
You are in a musical
I didn't mind it at all
You were having a ball
At MY musical
And you were always there to catch me
You were always there to catch me
You were always there to catch me
You were always there to catch me
When I'd fall
I don't mind it at all
If you're having a ball
This is YOUR musical
And I'll always be there to catch you
I will always be there to catch you
I'll always be there to catch you
I will always be there to catch you
You always be there to catch me
And there's always someone to catch me
You always be there to catch me
You always there to catch me
When I'd fall
3 de abr. de 2009
I don't want to get over you
Magnetic Fields é un grupo liderado por Stephin Merritt, un músico moi interesante que trata decote o amor entre dous homes nos seus temas , que son tan lindos como o é este:
A letra da canción é moi boa:
I don't want to get over you.
I guess I could take a sleeping pill
and sleep at will
and not have to go through what I go through.
I guess I should take Prozac, right,
and just smile all night
at somebody new,
somebody not too bright
but sweet and kind who would try
to get you off my mind.
I could leave this agony behind
which is just what I'd do if I wanted to,
but I don't want to get over you cause
I don't want to get over love.
I could listen to my therapist,
pretend you don't exist
and not have to dream of what I dream of.
I could listen to all my friends
and go out again and pretend it's enough,
or I could make a career of being blue.
I could dress in black and read Camus,
smoke clove cigarettes
and drink vermouth
like I was seventeen
that would be a scream
but I don't want to get over you.
A letra da canción é moi boa:
I don't want to get over you.
I guess I could take a sleeping pill
and sleep at will
and not have to go through what I go through.
I guess I should take Prozac, right,
and just smile all night
at somebody new,
somebody not too bright
but sweet and kind who would try
to get you off my mind.
I could leave this agony behind
which is just what I'd do if I wanted to,
but I don't want to get over you cause
I don't want to get over love.
I could listen to my therapist,
pretend you don't exist
and not have to dream of what I dream of.
I could listen to all my friends
and go out again and pretend it's enough,
or I could make a career of being blue.
I could dress in black and read Camus,
smoke clove cigarettes
and drink vermouth
like I was seventeen
that would be a scream
but I don't want to get over you.
2 de abr. de 2009
Rúas e memorias
Ribeira ten aínda hoxe unha das súas rúas principais dedicada á cabeza visíbel da ditadura fascista que asolou o Estado español durante catro décadas. A chegada da democracia só fixo que a que antes figuraba como "Avenida General Franco" se consigne agora no letreiro como "Avenida Xeneral Franco". Esta galeguización non deixa de ter o seu punto de involuntario sarcasmo.
Moitas persoas e entidades desa miña vila levan anos dando a batalla para que desaparezan do rueiro os recoñecementos fascistas. Agardamos que a iniciativa do BNG de Ribeira, debatida no pasado pleno municipal, sirva para pór fin a unha irregularidade que, ademais, a día de hoxe, vai contra a Lei de Memoria Histórica.
Non deixa de ser curioso que, mentres o PP leva anos en Ribeira amparando este recoñecemento a un ditador, proteste en Moaña porque se lle dedique unha rúa a... Rosalía de Castro. Un cre que xa escoitou de todo, até que ve que un concelleiro desa formación política critica que se poña o nome da figura central da nosa literatura a unha rúa. O motivo? "Rosalía nunca pisou Moaña".
Moitas persoas e entidades desa miña vila levan anos dando a batalla para que desaparezan do rueiro os recoñecementos fascistas. Agardamos que a iniciativa do BNG de Ribeira, debatida no pasado pleno municipal, sirva para pór fin a unha irregularidade que, ademais, a día de hoxe, vai contra a Lei de Memoria Histórica.
Non deixa de ser curioso que, mentres o PP leva anos en Ribeira amparando este recoñecemento a un ditador, proteste en Moaña porque se lle dedique unha rúa a... Rosalía de Castro. Un cre que xa escoitou de todo, até que ve que un concelleiro desa formación política critica que se poña o nome da figura central da nosa literatura a unha rúa. O motivo? "Rosalía nunca pisou Moaña".
1 de abr. de 2009
Algúns textos interesantes
Hai textos que a un lle chaman a atención especialmente e que non pode deixar de recomendar. Seguramente quen pasades por aquí con frecuencia xa leríades estes artigos ou estas entradas en blogs; se non, recoméndovos que o fagades e, se tedes vagar, que me digades que foi o que vos pareceron:
- "O galego, o inglés e Feijoo", Miguel Anxo Murado, La Voz de Galicia, 12 de marzo de 2009.
- "A realidade explicada a nenas e nenos", Arturo Casas, Blog Lándoas, 12 de marzo de 2009.
- "O idioma como conciencia", Francisco Rodríguez, Xornal de Galicia, 15 de marzo de 2009.
- "Democracia", de Xoán Carlos Garrido, Vieiros, 27 de marzo de 2009.
- "De como un xornal bota abaixo un goberno", Carlos Neira, Blog Calidonia, 28 de marzo de 2009.
- Discurso de Xabier P. Docampo no acto de entrega dos Premios Irmandade do Libro 2008, reproducido no blog do autor, 28 de marzo de 2009.
- "O asalto contra as identidades", Henrique del Bosque, Vieiros, 30 de marzo de 2009.
- "O galego, o inglés e Feijoo", Miguel Anxo Murado, La Voz de Galicia, 12 de marzo de 2009.
- "A realidade explicada a nenas e nenos", Arturo Casas, Blog Lándoas, 12 de marzo de 2009.
- "O idioma como conciencia", Francisco Rodríguez, Xornal de Galicia, 15 de marzo de 2009.
- "Democracia", de Xoán Carlos Garrido, Vieiros, 27 de marzo de 2009.
- "De como un xornal bota abaixo un goberno", Carlos Neira, Blog Calidonia, 28 de marzo de 2009.
- Discurso de Xabier P. Docampo no acto de entrega dos Premios Irmandade do Libro 2008, reproducido no blog do autor, 28 de marzo de 2009.
- "O asalto contra as identidades", Henrique del Bosque, Vieiros, 30 de marzo de 2009.
Assinar:
Postagens (Atom)