Hoxe cheguei aos 39. Debo facer dúas cousas con aquela listaxe que escribín hai uns anos co que quería vivir antes dos 40: encontrala e apurar. Onte, na autoestrada, un sinal lembrábamo: "40, peaxe" 😊
Obrigado a todo o mundo que me estades a felicitar! Vivirei os 39 o mellor que souber!
Por encanto, vou cantando co Projecto Mourente:
Som um rapaz Que escalveou esbrancuxou Vou para os corenta E ainda nom sei bem quem som
Os anos nom Me fam melhor Nos meus defeitos todos Eu vou para pior
En outubro do ano pasado, desde Radiofusión pedíranme que escollese cinco cancións de que gustase especialmente, para emitiren unha cada día dos laborábeis cunha pequena explicación pola miña banda.
Todas elas as pendurei neste blogue nun ou noutro momento, mais como continúan a ser moi especiais para min, decidín actualizar hoxe con elas.
Declárome fan do principal cantor da Nueva Trova Cubana, que aúna preocupacións filosófico-políticas coas existencias, o patriotismo e a procura da satisfacción amorosa. Un temazo.
O amor e o odio son dous xeitos de dependencia afectiva, en ocasións moi xuntos e moi difíciles de discernir. Caetano Veloso, tras o seu divorcio, compuxo este tema, que volta sobre o tópico do "odi et amo". O propio Caetano di que é a súa canción de amor máis profunda.
A prostituta que todos rexeitan, a que se vai sempre cos máis desfavorecidos, pode converterse na salvadora da sociedade que tanto a rexeita. Como llo agradecerán? Pois Chico Buarque dínolo nesta tremenda canción.
Carlos Valcárcel, o creador deste proxecto pop, fai unha reflexión sobre os gais que, ante unha situación económica e social privilexiada, se despreocupan dos problemas de quen vive a homofobia. O tema pertence ao seu disco "Baixo os eucaliptos", que, como todo o do Projecto Mourente, é pop electrónico e caseiro para bailar.
Un tema impactante, na que se reflexiona sobre a importancia de, a pesar das inxustizas e crueldade do mundo, non desfalecer na loita. A última esperanza, dinos Shakespeare, é resistir para non deixar só a quen se ama. Este soneto foi utilizado nos círculos de resistencia contra o fascismo e o totalitarismo.
O primeiro, "Mais heteros (que os heterossexuais)" (do que xa falei neste blog) é para min un dos mellores temas de Projecto Mourente, tamén pola necesaria reflexión que achega. A segunda canción é "Acerca de los padres", inédita do Silvio Rodríguez, que escribiu hai xa varias décadas, e que trata directamente a cuestión. A terceira composición, de Diana Ross, foi apropiada polo movemento, porque "coming out" é saír fóra, mais tamén saír do armario.
Quero que construamos a casa de Pin e Pon. Nom repares nos gastos dessa decoraçom.
Fim de ano no Rio, páscoa fina em Paris, férias em Santorino, escapada a Berlim.
Joguemos aos papás co nosso cão. Traiamos para limpar uma equatoriana ilegal.
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Pluma só para assinarmos cheques no fim do mês. Entendamos só isto: que um só é o que tem.
Deixemos o ambiente polos hotéis. Tornemo-nos decentes: somos homes, tenhem-no que ver!
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Sejamos respeitáveis. Para que luitar, se estamos confortáveis? Somos homes, vam-nos aceitar.
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Cuando venía de la escuela y alguien le quitaba un medio al niño, su padre le pegaba haciéndolo salir: tenía que romperle la cara sin llorar. Si se ponía a dibujar, sus casas y soles le hacía trizas: los machos juegan a las bolas y a pelear: búscate un papalote y deja de soñar.
No pudo decir que tuvo miedo, no pudo decir que le dolía, no pudo decir que era salvaje lo que hacía. No pudo llorar como pensaba, no pudo pedir ayuda alguna, no pudo sino tragar en seco su amargura.
¿Quién? ¿Quién tiene un hijo en las entrañas? ¿Quién le está dando el desayuno para cobrárselo mañana? ¿Quién juguetea con alquimia? ¿Quién quiere fabricar cerebros y sólo está sembrando muertos? ¿Quién?
Y la erosión le trajo un sexo y una presencia ante la vida sellados por un fuerte cordón umbilical, pues por su filiación sexual le juzgarán. Hoy los archivos se desbordan de psicopatías y prejuicios, de mutiladas fantasías del horror, de remendados en la frente y el amor.
De nada le sirve ser amigo, de nada le sirve ser hermano: el sexo es el juez universal del ser humano. Y si eres mujer no pidas ni agua si cambias de hombre por semana: el odio te sigue, inevitable, cama a cama.
¿Quién? ¿Quién tiene un hijo en las entrañas? ¿Quién le está dando el desayuno para cobrárselo mañana? ¿Quién juguetea con alquimia? ¿Quién quiere fabricar cerebros y sólo está sembrando muertos? ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién?
I'm coming out I want the world to know Got to let it show I'm coming out I want the world to know I got to let it show
Theres a new me coming out And I just had to live And I wanna give I'm completely positive I think this time around I am gonna do it Like you never do it Like you never knew it Ooh, I'll make it through
The time has come for me To break out of the shell I have to shout That I'm coming out
I'm coming out I want the world to know Got to let it show I'm coming out I want the world to know I got to let it show
I'm coming out I want the world to know Got to let it show I'm coming out I want the world to know I got to let it show
I've got to show the world All that I wanna be And all my billities There's so much more to me Somehow, I have to make them Just understand I got it well in hand And, oh, how I've planned I'm spreading love There's no need to fear And I just feel so glad Everytime I hear:
I'm coming out I want the world to know Got to let it show I'm coming out I want the world to know I got to let it show
Supoño, claro, que a orixinal xa a coñeceredes. Na canle oficial de Beyonce en Youtube leva máis de 46 millóns de reproducións. Na rede podedes encontrar ducias e ducias de versións e parodias do máis variadiño.
Noutro contexto, citaba neste blog a sentenza de que "ás veces, os inimigos son os amigos". Por aí vai esta canción do Projecto Mourente, cuxo vídeo non vos podedes perder.
E velaí a letriña:
Os piores inimigos
Nunca som desconhecidos, sempre sabem onde estás. Os piores inimigos andam perto afiando os seus punhais.
Camuflados de amigos, desses que che dam a mão, os piores inimigos sempre sorrirám.
Pode ser esse vizinho que saúdas no portal ou quiçá será esse primo que te chama quando te sentes mal.
Camuflados de amigos, desses que che dam a mão, os piores inimigos sempre sorrirám.
Tem cuidado cos que fam perguntas de aspeito inocente, nom contestes sem pensar. Entre esses que se oferecem para serem confidentes, tés o teu verdugo a te aguardar.
Ademais desta canción de festa paranoica, un dos ghits do verán será a bo seguro Chuliboy. Vaiámola pedindo con insistencia nas noites santiaguesas.
Hai un par de meses, no diario De luns a venres facíanme unha destas breves entrevistas-test que publican cada día na súa páxina dúas. Unha das preguntas era para escoller unha canción favorita, algo ben difícil de decidir. Eu optei pola divertida e reivindicativa "Mais heteros (que os heterossexuais)", do disco "Baixo os eucaliptos", de Projecto Mourente.
Agora que falta xa cada vez menos para o novo disco do Projecto Mourente, resgatemos esta que é unha das xoias do anterior:
Aínda que merece un vídeo específico, de momento isto é o que temos en youtube (Paulo e eu estábamos nesa presentación mundial na Sala Nasa e saltando todo o posíbel nesta canción!):
A letra é esta:
"Mais heteros (que os heterossexuais)"
Quero que construamos a casa de Pin e Pon. Nom repares nos gastos dessa decoraçom.
Fim de ano no Rio, páscoa fina em Paris, férias em Santorino, escapada a Berlim.
Joguemos aos papás co nosso cão. Traiamos para limpar uma equatoriana ilegal.
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Pluma só para assinarmos cheques no fim do mês. Entendamos só isto: que um só é o que tem.
Deixemos o ambiente polos hotéis. Tornemo-nos decentes: somos homes, tenhem-no que ver!
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Sejamos respeitáveis. Para que luitar, se estamos confortáveis? Somos homes, vam-nos aceitar.
E que horror essas marginais! Que horror, sempre a protestar! Meu amor, nom somos iguais. Nós somos mais heteros que os heterossexuais.
Vexamos por último esta foto que encontrei navegando por internet, onde se ve o creador de Projecto Mourente xunto con Jano na concentración do Orgullo de 1999. Ai que horror, estas marxinais...!
Esta noite é Noiteboa... Así que coidado co turrón e cos ansiolíticos e antidepresivos, todos eles produtos moi consumidos nestas sinaladas datas. Ben, realmente os ansiolíticos e antidepresivos xa son os reis de todas as festas: son o tipo de medicamento máis receitado en Galiza, até o punto de que unha de cada cinco persoas que sae da consulta do médico leva unha receita para esas menciñas. Dá para pensar, non si?
Seguindo co tema da Noiteboa, pasáronme o testemuño calafriante dunha elfa, non sei se de orixe arxentina ou uruguaia. Debedes prestar atención todos aqueles e todas aquelas que lle estades facendo gañar terreo ao Pai Nadal ou Papá Noel. Sabede que esta noite para ela é unha das peores do ano:
Termino xa con algo de alegría. Collendo o testemuño desas míticas actuacións no Nadal da TVG de Juan Pardo ou Bonney M, na gala de hoxe darase un dos momentos máis agardados por centos de blogueiros de Galiza: a actuación de Projecto Mourente, pola que suspiramos todos os seus fans. Esta noite, coa chegada dos turróns, direi esa mítica frase de "Pon na Galega" e exclamarei todo fachendoso a miña tía, a miña nai, ao meu cuñado e aos meus irmáns: "A ese rapaz coñézoo eu".
Din as más linguas que os concertos de La Casa Azul se poden encher dez días seguidos, porque dez días seguidos irían as mesmas persoas. Despois do que puiden ver, ouvir, gozar, danzar e cantaruxar hai hoxe unha semana na estupenda actuación ao vivo na Sala Apolo de Barcelona, non podo máis que compartir esa idea, porque eu tamén sería un deses que iría os dez días seguidos. E faría fila e tentaría ser puntual, para así pórme o máis adiante posíbel!
Aínda diría máis: Como a posibilidade de coller ferias (de Nadal ou as eternamente atrasadas) se me volve cada vez máis unha quimera a curto/medio prazo, coido que vou estudar seriamente a posibilidade de tomar como bálsamos desestresantes os concertos de La Casa Azul nos fins de semana: o 12 de xaneiro en Murcia, o 2 de febreiro en Zaragoza, o 22 de febreiro na Coruña e o 23 en Vigo; polo medio, hai un concerto aínda sen confirmar de vez en Bilbo. Alguén se anima a facer o roteiro?
Como é bo de ver, saín da Sala Apolo sendo máis fan que nunca. Para certificalo, merquei alí unha camisola que me identifica como LCA FAN. Non era o modelo de que máis gostaba, mais a marabunta consumista non me deixou moita opción, porque esgotaron case toda a mercadoría... Tamén me puiden facer co EP In Love, de Milkyway, unha pequeniña xoia de coleccionista que fai parte doutra liña creativa de Guille, menos coñecida que o grupo La Casa Azul, e da que me comprometo a falar nunha postaxe futura.
Para lle dar aínda máis emoción á noite, entre o público da sala estaban tres dos androides do grupo: Óscar, Sergio e Virginia. (Agora disimulade, porque me vou pór en plan "fan enlouquecida": Paulo e eu tivémolos tan perto de nós como tedes agora os vosos ollos destas letras no computador. He, he, he...)
Guille Milkyway estivo menos só no escenario do que era habitual até o de agora nas súas actuacións: cinco ecráns acompañárono proxectando videocreacións, case-karaokes nalgunha ocasión e, sobre todo, facendo presentes aos cinco androides que conforman La Casa Azul. O comezo do concerto, onde se ve como os programan aos cinco para a revolución sexual, é un momento dificilmente esquecíbel para os fans, como o testemuñan os centos de comentarios ao respecto que inundan as redes de seguidores do grupo. Reparemos en que, por exemplo, en youtube durou poucas horas unha captura do comezo do concerto. Quitárono seica para que os LCAdictos mantivesen a máxima emoción na actuación ao vivo...
Hai máis cousas que salientaría, como por exemplo o xogo coa estrutura, mais para non me demorar en exceso, falarei diso cando me refira neste blog á seguinte actuación ;) A principal pexa que lle poría ao concerto foi a ausencia dalgunhas cancións do novo disco, como "Triple salto mortal" e de auténticos himnos como "Viva (un poco más) el amor".
Finalizo xa dedicándolle o seguinte vídeo da canción "Cerca de Shibuya", que foi o inicio dos segundos bises, a Projecto Mourente, que ademais de me pedir que falase do que alí aconteceu, cómpre lembrar que vai estar no especial da TVG desta Noiteboa e ninguén se debe perder ese momento que fará historia televisiva.
A canción "Cerca de Shibuya" é a primeira que se deu a coñecer de La Casa Azul, hai dez anos, a través de Radio 3. Lembremos que o proxecto La Casa Azul nace dunha ruptura e crise afectiva de Guille Milkyway, que -sempre segundo este afirma- decide canalizar o desamor a través de cancións de pop, alegres e desenfadadas, cunha deliciosa contradición fondo / forma que se converte nunha importante marca do grupo. Coa referencia a Shibuya, Milkyway non fala (ou non fala unicamente) do coñecido bairro de Tokio, senón tamén do estilo shibuya-kei. O afastamento, máis que xeográfico até Shibuya, é conceptual, artístico e emocional, a través desta canción e deste estilo.
Aí van algunhas sensacións pop, que alguén dos alí presentes recolleu no seu telemóbel:
Tal e como supuña, repito e repito as cancións do novo disco de La Casa Azul... Un xeito como outro de desconectar do estrés.
Mais tiña pendente comentar que a semana pasada, aínda que non puiden asistir á estrea da obra Boas noites (quero ir a algunha das sesións canto antes!), si puiden ir á posta de grande de Fanny & Alexander (que para a miña mágoa non cantaron a miña canción favorita, "Funcionaria ou estudante") e do disco "Tres" de The Homens. A participación de Projecto Mourente estivo xenial. Paulo e eu demos chimpos a máis non poder.
Agora ben, eu teño algo para dicer: Un que vai pola vida tendo que padecer os comentarios dos camareiros cando pide un "bocata de luras" e The Homens súmaseme ao inimigo? Que son "luras", non "calamares"!!!!! :D
Por certo, no número de Longalinguaque chegará axiña ás casas dos socios e socias daMesa (ou quen non sexa socio e estea subscrito ou queira comprar o número 9 nunha libraría) inclúese un interesante artigo sobre a situación actual da música en galego, cunha foto a páxina completa de The Homens. Xa veredes, case parece un póster da Superpop!
Etiquetas:
Álex López,
Carlos Valcárcel,
Martin Wu,
música,
Projecto Mourente,
vida,
Yolanda Valcárcel
