Cinco cancións

En outubro do ano pasado, desde Radiofusión pedíranme que escollese cinco cancións de que gustase especialmente, para emitiren unha cada día dos laborábeis cunha pequena explicación pola miña banda.

Todas elas as pendurei neste blogue nun ou noutro momento, mais como continúan a ser moi especiais para min, decidín actualizar hoxe con elas.

Declárome fan do principal cantor da Nueva Trova Cubana, que aúna preocupacións filosófico-políticas coas existencias, o patriotismo e a procura da satisfacción amorosa. Un temazo.

O amor e o odio son dous xeitos de dependencia afectiva, en ocasións moi xuntos e moi difíciles de discernir. Caetano Veloso, tras o seu divorcio, compuxo este tema, que volta sobre o tópico do "odi et amo". O propio Caetano di que é a súa canción de amor máis profunda.

A prostituta que todos rexeitan, a que se vai sempre cos máis desfavorecidos, pode converterse na salvadora da sociedade que tanto a rexeita. Como llo agradecerán? Pois Chico Buarque dínolo nesta tremenda canción.

Carlos Valcárcel, o creador deste proxecto pop, fai unha reflexión sobre os gais que, ante unha situación económica e social privilexiada, se despreocupan dos problemas de quen vive a homofobia. O tema pertence ao seu disco "Baixo os eucaliptos", que, como todo o do Projecto Mourente, é pop electrónico e caseiro para bailar.

Un tema impactante, na que se reflexiona sobre a importancia de, a pesar das inxustizas e crueldade do mundo, non desfalecer na loita. A última esperanza, dinos Shakespeare, é resistir para non deixar só a quen se ama. Este soneto foi utilizado nos círculos de resistencia contra o fascismo e o totalitarismo.

O soneto 66 de Shakespeare

No final da miña intervención na praza do Obradoiro o pasado 21 de xaneiro, citei os dous últimos versos do soneto 66 de Shakespeare. O poema é unha exhausto laio ante a inxustiza e como o poder logra colocar o mundo ao revés. Fronte a iso, amósanos un camiño de esperanza última: hai que resistir para non deixar só a quen se ama:

Tired with all these, from these would I be gone,
save that, to die, I leave my love alone.

Este soneto foi elevado a símbolo en determinados círculos culturais na resistencia contra o nazismo, até o punto de que hai quen o denominou a "Lili Marleen dos intelectuais", segundo explica nunha interesante e documentada entrada no seu blog a historiadora Rosa Sala Rose.

Déixovos aquí dúas xeniais e sobrecolledoras interpretacións dunha versión alemá deste soneto por parte do Berliner Ensamble, con música de Rufus Wainwright e dirección de Robert Wilson:

LXVI

Tired with all these, for restful death I cry,
as, to behold desert a beggar born,
and needy nothing trimm'd in jollity,
and purest faith unhappily forsworn,
and guilded honour shamefully misplaced,
and maiden virtue rudely strumpeted,
and right perfection wrongfully disgraced,
and strength by limping sway disabled,
and art made tongue-tied by authority,
and folly doctor-like controlling skill,
and simple truth miscall'd simplicity,
and captive good attending captain ill:
Tired with all these, from these would I be gone,
save that, to die, I leave my love alone.