Para min é abondo ser inferiormente diferente. Non querería eu menos o meu país, aínda que non fose glorioso; non o querería menos, aínda que fose modestísima a súa historia. Niso non hai cuestión. A lingua e a patria téñense por seren propias; a miña lingua propia, paterna e materna, é a mellor do mundo. Sabedes por que? Non o direi eu, díxoo un poeta: porque é a miña.
O diario de sesións indica que neses momentos se ouven rumores entre os deputados. Polo menos, non son os berros e os insultos doutras ocasións.
Acudamos á mobilización en defensa do sector leiteiro galego: a quinta feira (xoves) 10 de setembro ás 12 h desde Salgueiriños (Santiago de Compostela).
O espazo web da Dirección Xeral de Tráfico é plurilingüe, como podedes ver na imaxe. Pódense facer xestións con total normalidade en castelán, inglés, francés e alemán. Afortunados estes idiomas que, sen teren recoñecemento oficial, si son tratados como máis oficiais que o galego pola Administración Xeral do Estado.
Onte fervíanas redes sociais co vídeo onde se pode ver a sinatura dun protocolo de colaboración entre o Goberno galego e o Goberno xaponés. Na presentación en Santiago de Compostela de dito acordo, o embaixador do Xapón, Kazuhiko Koshikawa, falou en galego, mentres o presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo, falou en castelán. Non se trata, obviamente, dun acto de cortesía, pois esta mandaría facer cando menos unha parte da alocución en xaponés e o resto no idioma do país no cal estás, no idioma propio do país a que representas.
Temos, con certeza, un presidente do Goberno galego que é un acomplexado, que non cre na "nacionalidade histórica" que ten a obriga de representar (dígoo mesmo en termos de Tribunal Constitucional, para que non se arrepíen no PP); un presidente que non serve para o cargo que ocupa.
Xa sei que non é algo que vexamos só na cuestión idiomática: que o notamos tamén nos petos, na demografía, no medio ambiente... Mais é boa verdade que a lingua é sempre un termómetro da situación social.
Vese iso tamén cando o Goberno español non ten mellor ocorrencia que facer unha campaña de promoción da Formación Profesional marítima e pesqueira sen editar información en lingua galega. Negan pola vía dos feitos a oficialidade do noso idioma, ao desobedeceren unha e outra vez os mandatos legais de recoñecelo e usalo, a pesar das incesantes propostas e protestas para que asuman a nosa existencia e os nosos dereitos. Mesmo o apartan nun ámbito tan sensíbel, e que debería ser central para a nosa economía, como é o pesqueiro. Mais como nos vai sorprender a desatención ao noso idioma cando a desatención é xeral aos nosos sectores produtivos básicos!
Na primeira foto podedes ver, ademais, que utilizan o topónimo *Villagarcía, un castelanismo desterrado oficialmente hai máis de trinta anos... Será que o manteñen "por tradición", a mesma razón pola que a empresa pública ADIF dixo que mantén "El Ferrol"? Cales son as leis que "por tradición" poden desobedecer os gobernos para negar dereitos cidadáns?
E, sobre todo, a pregunta fundamental: Até cando imos consentir tanto desprezo?
O meu concerto deste verán foi, sen dúbidas, o que deron Els Amics de les Arts no El Grec de Barcelona polo seu décimo aniversario. Se xa era fan, agora sono moito máis. Así que deixo por aquí unha parte da miña banda sonora destas semanas, co lindo tema "Ciència ficció", primeiro na versión orixinal e despois na que fixo o grupo Painomi, que tamén está moi ben:
"Ciència ficció"
Saps que una empresa japonesa
té un prototip de màquina
capaç d'esborrar-te els records?
Jo vaig veure-hi la manera
i vaig escriure per participar
a les proves pilot.
M'ha vingut al cap
mentre volava
un diumenge al llit
ens despertàvem
mirant-nos els peus,
comparant-nos els dits.
I se m'ha escapat mitja rialla,
ens he vist tan nens
i amb tantes ganes,
mai vam sospitar
que acabaríem així.
M'han posat en un hotel,
una suite descomunal,
es veu Tokio des del cel,
m'ha semblat un bon final.
Avui he fet una visita prévia
i he vist les instal·lacions,
m'han presentat
els responsables,
que són la creme de la creme,
tots súper macos reien molt
"arigatou, arigatou".
I el que m'ha fet de traductor
m'ha vist un pèl acollonit
i ha dit "hi ha una part positiva:
que pel·lis, discos, llibres, llocs,
què donarien molts per tornar
a viure'ls com el primer dia!".
Però mirant els leds
i els electrodes
m'he vist panxa amunt
a un llit amb rodes
mentre van passant
les llums d'un passadís.
I he entés que demà
serà un altre dia,
que viuré feliç
una mentida,
però per perdonar-te
calia arribar aquí.
Arribaré a l'aeroport,
no portaré cap record,
tu no em deixis preguntar,
digues "Hola! Hem de marxar!",
porta-ho tot al cotxe, a punt,
fes-me cas, tots dos ben lluny!
Fugir, tornar a començar
en un poblet
que tingui un nom que no
poguem ni pronunciar.
