Mobilizacións en toda Galiza en apoio a Palestina

Na reunión de hoxe en autoconvocatoria na Galería Sargadelos de Santiago había case cen persoas, algunhas a nivel individual coma min e outras representando a diferentes organizacións. Todas unidas polo desexo de responder aos ataques de Israel e por apoiar o pobo palestino.

Saíron moitas propostas e unha das conclusións foi apoiar a convocatoria para este sábado, en todos os concellos que for posíbel, de mobilizacións. Toda a información se pendurará nas próximas horas do blog de Galiza por Palestina, incluídas outras mobilizacións que poidan non desenvolverse no sábado. Referenciádevos, pois, nesa páxina unitaria e participade.

Recoméndovos tamén que lle botedes un ollo ao correo electrónico de Miguel Anxo Murado que se reproduce no blog Brétemas. Di o xornalista galego que entre os israelís "hai de todo, pero o que predomina é isto". Que curioso escoitar o insulto nazi en alguén que actúa, pensa e se expresa dese xeito, non si?

Ataque Escampe

Un dos grandes grupos que descubrín neste ano pasado foi Ataque Escampe, ao cal se lle dedica unha reportaxe nun número de Longalingua que chegará nos vindeiros días ás casas dos subscritores á revista e afiliados á Mesa pola Normalización Lingüística. Velaquí o clip oficial de "Serafín":

Villamayor, La Rúa e Ribera de Piquín

Os compañeiros e as compañeiras da Mesa de Lugo botaron man da ironía e da creatividade para denunciaren máis unha vez que na estación de autobuses da cidade non se cumpre a lexislación lingüística aprobada en democracia. Como é que a Secretaría Xeral de Política Lingüística e a Consellaría de Política Territorial consenten isto?

Reparade, por certo, nas bandas que levaban as súas altezas, que nesta foto aparecen penduradas das portas:

Adhirámonos ao boicote a Israel

O artigo desta semana en Galicia Hoxe, "Boicote a Israel", céntrase nas posibilidades de reaccionarmos desde Galiza contra o masacre de Palestina.

Desmontar a propaganda de guerra, solidarizármonos a través das mobilizacións, exixirlle ao Estado español que non autorice a venda de armas a Israel e apoiar a campaña de boicote aos produtos deste país e das empresas que fagan negocios alí. Coido que estes son os principais camiños que podemos seguir.

Algunhas das grandes marcas afectadas son Nanas, Alcampo, Carrefour, Coca-Cola, Danone, Motorola, L'Oreal, Nestlé, Nokia, Calvin Klein e Jonhson & Jonhson. Aquí tedes unha listaxe completa.

Ademais, podemos estar atentos/as para non mercarmos produtos fabricados en Israel. Son sobretodo froitas e verduras, viños, cosméticos e materiais agrícolas. Recoñécense a través da cifra 729 na parte de diante do código de barras.

O soño da febre

Aínda non lin O soño da febre, do Miguel Anxo Murado, mais seguro que é unha obra recomendábel, tanto polos premios que está gañando como, sobre todo, pola garantía que supón o nome do autor, que debo recoñecer como un dos meus favoritos tanto na súa faceta de articulista e ensaísta como de creador. Cáusame mágoa, iso si, que moitas veces non poidamos acceder aos seus textos en galego en Galiza.

Esta noite, padecendo eu febre e sen tomar ningún antipirético, pasei as horas durmindo e sen durmir no medio dun pequeno delirio no cal, entre outras cousas realistas/fantásticas (un protocolo de chamadas telefónicas, Palestina...), tamén se me aparecía esta portada.

Talvez sexa un presaxio. Mañá fágome co libro.

Hawai - Gaza

Recoméndovos o artigo de Rubén Cela en GzNación sobre a situación en Palestina e as vacacións de Barack H. Obama.

José Saramago escribiu tamén no seu caderno un texto sobre o conto que o futuro presidente dos USA lle podería relatar ás súas fillas nestas noites hawaianas.

(A fotografía que poño aquí tirouna Rubén Cela na pasada terza feira, na concentración de apoio a Palestina na praza do Toural de Santiago.)

A Cidade do Sol

Esta fotografía, da belga Alice Smeets, gañou o premio de UNICEF á foto do ano. Está tomada no máis miserento suburbio de Porto Príncipe, o cal quere dicir nun dos epicentos da pobreza do noso planeta. Ironicamente, a zona chámase en crioulo Sité Soley; isto é, a Cidade do Sol.

Pensemos no Haití, como aquí cantan o Caetano Veloso e o Gilberto Gil:



Haiti

Quando você for convidado pra subir no adro
Da Fundação Casa de Jorge Amado
Pra ver do alto a fila de soldados, quase todos pretos
Dando porrada na nuca de malandros pretos
De ladrões mulatos
E outros quase brancos
Tratados como pretos
Só pra mostrar aos outros quase pretos
(E são quase todos pretos)
E aos quase brancos, pobres como pretos
Como é que pretos, pobres e mulatos
E quase brancos quase pretos de tão pobres são tratados
E não importa se olhos do mundo inteiro
Possam estar por um momento voltados para o largo
Onde os escravos eram castigados
E hoje um batuque, um batuque
Com a pureza de meninos uniformizados
De escola secundária em dia de parada
E a grandeza épica de um povo em formação
Nos atrai, nos deslumbra e estimula
Não importa nada
Nem o traço do sobrado, nem a lente do Fantástico
Nem o disco de Paul Simon
Ninguém, ninguém é cidadão
Se você for ver a festa do Pelô
E se você não for
Pense no Haiti
Reze pelo Haiti

O Haiti é aqui
O Haiti não é aqui

E na TV se você vir um deputado
Em pânico mal dissimulado
Diante de qualquer, mas qualquer mesmo
Qualquer qualquer
Plano de educação que pareça fácil
Que pareça fácil e rápido
E vá representar uma ameaça de democratização
Do ensino de primeiro grau
E se esse mesmo deputado defender a adoção da pena capital
E o venerável cardeal disser que vê tanto espírito no feto
E nenhum no marginal
E se, ao furar o sinal, o velho sinal vermelho habitual
Notar um homem mijando na esquina da rua
Sobre um saco brilhante de lixo do Leblon
E quando ouvir o silêncio sorridente de São Paulo
Diante da chacina: 111 presos indefesos
Mas presos são quase todos pretos
Ou quase pretos, ou quase brancos quase pretos de tão pobres
E pobres são como podres
E todos sabem como se tratam os pretos
E quando você for dar uma volta no Caribe
E quando for trepar sem camisinha
E apresentar sua participação inteligente no bloqueio a Cuba
Pense no Haiti
Reze pelo Haiti

O Haiti é aqui
O Haiti não é aquí

Iria Taibo

Polo meu cargo na Mesa pola Normalización Lingüística tócame aparecer como o rostro da entidade, para o bo e para o mao. Iso pode facer ver que só eu ou outros compañeiros que nos situamos diante dos focos somos os que tiramos do carro desta que é hoxe, malia todas as súas moitas limitacións, a maior asociación cultural de Galiza.

Mais A Mesa é, loxicamente, un proxecto colectivo. Sen os case 3.500 afiliados e afiliadas, sen a xente que apoia as diferentes campañas, sen as persoas que participan nas reunións, que tiran das actividades das zonas e tantos etcéteras; sen toda esa xente, nin A Mesa existiría nin funcionaría.

Porén, como prima inter pares, hai unha compañeira que debe ser recoñecida dun xeito especial polo seu importantísimo traballo na asociación nos últimos anos, aínda que sempre o faga desde a imprescindíbel sala de máquinas. Sen esta muller, moitos adiantos de xestión e actividade non serían posíbeis nesta organización tan necesitada de coordinación ao se tornar cada vez máis complexa. Ela é Iria Taibo. Quero aplaudila nesta primeira entrada do ano e de paso sumarme aos parabéns porque onte estivo de aniversario.