Plácido: o algo máis e a alegría

Xente de diferentes sensibilidades, diferentes crenzas relixiosas, diferentes idades, diferentes partidos, está a se mover desde Ribeira imantada por un nome: Plácido Betanzos. Son tantos os alentos que se xuntan que non quero teclear hoxe para trazar o perfil do amigo da alma que se me foi, senón do sementador que tocou as vidas de tantas persoas para sempre.

Temos o Plácido creador da palabra escrita, autor de libros que queren dar espello e voz á "xente miúda", que conta historias de quen sofren a Historia, e rescata palabras outrora moi usadas e que el aposta por revivir.

Hai tamén o Plácido orador, enerxía pura, que como profesor sabe tocar a tecla para que o estudante malote se acalme, para que a moza tímida se sinta segura, para que as súas aulas de Tecnoloxía sexan moito máis que aulas de Tecnoloxía, para que mesmo os que non fomos os seus alumnos sintamos a súa calor docente. O profesor querido.

O Plácido que tece discursos é tamén o Plácido político; político no sentido de que quere traballar para unha sociedade mellor. O político que gasta horas e horas, teléfono e gasolina sen recibir nin un céntimo de beneficio. Un home tan consecuente nas súas ideas como herculeamente doce coas persoas. Iso é algo que recoñecen todos e todas as que compartiron batalla con el, nun ou noutro lado das discusións. Cre nas capacidades do país galego para saír adiante e rexeita toda explotación. Para el, Rosalía, Castelao e Marx danzan nos evanxeos. A igualdade e a xustiza non poden ser palabras nun papel. Teñen que existir.

Desde mediados dos 90, cando o coñecín, o Plácido deu en usar a palabra "camaradiña", como un apelativo afectuoso. Pouca xente sabe que iso vén dun tema do brasileiro Jorge Ben, onde se canta: "Todos meus amigos, meus camaradinhas me respeitam. Pois é! Essa é a razão da simpatia, do poder, do algo mais e da alegria". Que versos tan acaídos para o noso Plácido! O seu "algo máis" estará connosco para sempre.


[Foto de Carmela Queijeiro. Artigo publicado no xornal La Voz de Galicia, no pasado 29 de febreiro.]

Na Feira do Libro de Ribeira

Mañá realizarase na Feira do Libro de Ribeira un acto de lembranza a Plácido Betanzos. Sei que entre os participantes estará Suso Laíño, quen, ademais de recoñecido intelectual e profesor, era tamén moi amigo do noso Plácido.

Xa hoxe, estaremos ás oito na Feira Carlos Lixó e eu falando dos nosos respectivos libros As casas (Espiral Maior) e Galegocalantes e galegofalantes (Xerais). Un sábado de xuño con vaga de calor e véspera de San Xoán non é o momento máis competitivo do ano. Por iso, como agradecemento, as persoas que asistan e traian da casa ou compren na feira un libro de Carlos Lixó ou meu, levarán un agasallo. Que será, será...?

Un profesor moi querido

Cando onte saía do tanatorio en Ribeira e ía coller camiño cara á igrexa de Palmeira, achegóuseme un rapaz que non coñecía de nada para me preguntar se podía levalo até o funeral do Plácido.

Alá, centos de adolescentes ateigaban o adro.

Mozas e mozos portaron nos seus ombros a caixa.

Foi unha despedida emotiva do querido profesor e un apoio para a súa familia ante unha dor inconsolábel.

Mais, ao mesmo tempo, foi tamén unha certa celebración da vida.

Xa non podemos camiñar con el, mais o Plácido sempre estará presente. Nas nosas bagullas tamén sabemos que un home así vai facer parte das nosas vidas para sempre.

Para sempre.



Por se non o coñecedes, este é o rap que lle escribiu XeVA, ex alumno, con motivo da súa xubilación:

Plácido Betanzos

Cando alguén morre, é de bo gusto non falar mal e salientar as súas virtudes. Dáme por iso algo de medo que, cando exclamamos que "o Plácido era un home bo", que "o Plácido era un home afectuoso" ou que "o Plácido era un home xeneroso", alguén poida pensar que se trata dun simple lugar común. E non o é.

Plácido Betanzos, que se nos foi esta fin de semana, era un home bo, afectuoso e xeneroso de forma excepcional. Encarnaba eses atributos.

O camaradiña Plácido foi, e sempre será nas nosas cabezas e nos nosos corazóns, un home dos que deixan pegada fonda: cheo de enerxía e vitalidade, solidario coas persoas desfavorecidas e radicalmente firme perante as inxustizas. Ademais, algo que sabemos moi ben quen o tratamos é que el se facía presente e acompañaba cando o mundo se puña feo, feo de verdade.

Non tiven a sorte de ser o seu alumno no instituto, como si o foron miña irmá ou algúns amigos, que me teñen contado anécdotas deliciosas sobre o seu xeito de afrontar as aulas. No entanto, podo dicir con todo o orgullo que me sinto o seu discípulo na política e que nunca lle poderei agradecer tantos bos consellos que me deu para a vida.

Meu Plácido, canto sinto non podermos continuar a camiñar xuntos! Desexo que, de acordo coa túa fe, te reciban alá como o mereces.

#DependeDeNós

Entre os actos que tiven en varios puntos da xeografía galega polo festexo das Letras e a campaña electoral, nesta quincena adelgacei máis que indo ao ximnasio. Mais abofé que pagan a pena todos estes esforzos. Como ben dixo Castelao, temos fe no noso pobo e moi logo o noso pobo terá fe en nós.

Formiguiñas, forza e adiante! Depende de nós!

Vídeo da homenaxe a Mariano Vidal

A Fundación Bautista Álvarez pendurou na rede un vídeo onde se sintetizan os actos de homenaxe a Mariano Vidal en 2006, cando foi o primeiro cabodano da súa morte.

Camaradiña, continuamos co teu exemplo ben presente!

Homenaxe a Mariano Vidal from Terra e Tempo Tv on Vimeo.

A presentación en Ribeira de En castellano no hay problema

Tiña pendente pendurar fotos dos actos de presentación do libro en varios lugares. Un dos primeiros que debo citar é Ribeira, o meu concello natal. Xunto con estas imaxes, hei de reiterar o moitísimo afecto que o pasado 13 de maio desbordou o salón da Confraría da localidade.

As fotografías son de miña irmá, María do Mar. Nelas podedes ver as xeniais pandeireteiras de Lumieira, que un ten ganas de abrazar e comer a bicos polo ben que o fan e polo boa xente que son. Mais cando alguén achegárselles, xa están elas a tocar e cantar e xa se lle van os pés ao seu ritmo, como se procedesen de Hammelin.

Aí está tamén o editor Manuel Bragado, que está a levar un bo tute acompañándome á maioría das presentacións, cun esforzo que lle agradezo.

Á esquerda de todo das fotografías está o compañeiro Xosé Antonio Vázquez Covas, un dinamizador da nosa cultura que, desde a asociación Altofalante e desde a agrupación comarcal de Queremos Galego, fixo posíbel este evento.

Na banda dereita da imaxe está Plácido Betanzos, de quen tantísimo aprendín e aprendo. Xunto co desaparecido camarada Mariano Vidal, foi unha persoa fundamental para que eu soubese algunhas cousas precisas para desenvolver un bo activismo político e cultural. Iso, lamentabelmente, non aparecían en ningún libro que eu coñecese, mais tiven a fortuna de encontrarme con eles neses anos tan importantes que son os da adolescencia.

Outra persoa importante para a miña formación foi Suso Laíño, que aparece na terceira fotografía nun momento da súa intervención. Un día contarei con vagar como me influíu de forma decisiva o seu exemplo para que eu me decatase de que a miña fala era unha lingua.

Presentacións esta semana de En castellano no hay problema: Vigo, Ribeira, Paiosaco e Corcubión

Esta é a miña axenda de presentacións do libro En castellano no hay problema para a semana que agora comeza. Todos eles son actos públicos que tamén servirán (xunto con outro feixe de eventos diversos que teño esta semana) para facer un chamamento á participación na mobilización do vindeiro 17 de maio.

- Cuarta feira (mércores) 12 de maio, 12 h, Vigo, no Salón de Actos da Facultade de Filoloxía e Tradución, coa compaña de Iago Varela e Manuel Bragado.

- Quinta feira (xoves) 13 de maio, 20.30 h, Ribeira, na Aula da Rede de Dinamización, no baixo da Confraría de Ribeira (no Malecón), coa compaña de Plácido Betanzos, Xesús Laíño, Xosé Antonio Vázquez Covas, Manuel Bragado e as pandeireteiras de Lumieira.

- Sexta feira (venres) 14 de maio, 20.30 h, Paiosaco, no local da Asociación de Veciñas/os de Paiosaco (Avda. Bergantiños, 48), coa compaña de Silvana Castro.

- Sábado 15 de maio, 20 h, Corcubión, na Casa da Cultura, coa compaña de Dulce Canosa Trillo e Manuel Bragado.