Mostrando postagens com marcador Robert Wilson. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Robert Wilson. Mostrar todas as postagens

24 de jan. de 2010

O soneto 66 de Shakespeare

No final da miña intervención na praza do Obradoiro o pasado 21 de xaneiro, citei os dous últimos versos do soneto 66 de Shakespeare. O poema é unha exhausto laio ante a inxustiza e como o poder logra colocar o mundo ao revés. Fronte a iso, amósanos un camiño de esperanza última: hai que resistir para non deixar só a quen se ama:

Tired with all these, from these would I be gone,
save that, to die, I leave my love alone.


Este soneto foi elevado a símbolo en determinados círculos culturais na resistencia contra o nazismo, até o punto de que hai quen o denominou a "Lili Marleen dos intelectuais", segundo explica nunha interesante e documentada entrada no seu blog a historiadora Rosa Sala Rose.

Déixovos aquí dúas xeniais e sobrecolledoras interpretacións dunha versión alemá deste soneto por parte do Berliner Ensamble, con música de Rufus Wainwright e dirección de Robert Wilson:





LXVI

Tired with all these, for restful death I cry,
as, to behold desert a beggar born,
and needy nothing trimm'd in jollity,
and purest faith unhappily forsworn,
and guilded honour shamefully misplaced,
and maiden virtue rudely strumpeted,
and right perfection wrongfully disgraced,
and strength by limping sway disabled,
and art made tongue-tied by authority,
and folly doctor-like controlling skill,
and simple truth miscall'd simplicity,
and captive good attending captain ill:
Tired with all these, from these would I be gone,
save that, to die, I leave my love alone.