Mostrando postagens com marcador Rodrigo Eanes de Vasconcelos. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Rodrigo Eanes de Vasconcelos. Mostrar todas as postagens

9 de nov. de 2012

Un agasallo para o ministro do Interior


Poño aquí o comunicado da editora, Sotelo Blanco, recollido en medios como Praza Pública:



Agasallan un exemplar do libro Amigos e sodomitas ao ministro do Interior, “porque a ignorancia se pode sandar lendo”

Carlos Callón: “Se os matrimonios homosexuais fosen unha invención contemporánea, a ver como se explica por exemplo o documento de unión entre Pedro e Muño en 1061 en Galiza”

“O pecado de sodomía non figura entre os dez mandamentos, non existía nos mil primeiros anos de historia do cristianismo e non aparece nin unha soa vez nas prédicas do seu mesías”

A pesar de que para moita xente a recente ratificación dos matrimonios homosexuais supón unha novidade histórica, no libro Amigos e sodomitas. A configuración da homosexualidade na Idade Media, escrito por Carlos Callón e editado por Sotelo Blanco, amósase con moita documentación que esa é unha idea errada. “O problema é que a homofobia adultera a historia deliberadamente”, apunta o autor, que achega información no seu traballo, por exemplo, do matrimonio homosexual máis antigo do que se conserva documento na Península Ibérica: a unión entre Pedro Díaz e Muño Vandilaz o 16 de abril de 1061. Porén, “que sexa o máis antigo do que se conserva documento non quere dicir que fose o máis antigo que existise, pois tamén temos outros testemuños, como lápidas, referencias literarias, etc.”, e nese sentido lembra que hai inscricións funerarias da Antigüidade romana que xa sinalan os nomes de dous varóns e a súa relación como “cónxuxes”.

Segundo Callón, “os medos que podemos escoitar hoxe desde voces como a do ministro do Interior remontan na realidade a unha intolerancia que nace nos últimos séculos da Idade Media”. Por iso considera “moi necesario” que “xente como o ministro Jorge Fernández sexan capaces de superaren ese odio irracional contra o diferente e que se decaten de que, por exemplo, a mensaxe de Xesús Cristo contida nos Evanxeos non ten nada a ver coa homosexualidade, polo que non vale fundamentar a homofobia niso”. “O pecado de sodomía non figura entre os dez mandamentos, non existía nos mil primeiros anos de historia do cristianismo e non aparece nin unha soa vez nas prédicas do seu mesías”, apunta.

Con ese fin, este activista cultural decidiu ofrecerlle un exemplar do seu libro ao ministro do Interior, “pois a ignorancia sándase lendo e, coa lectura, tamén se poden desterrar moitos prexuízos”.

No libro Amigos e sodomitas, gañador dos premios Vicente Risco de Ciencias Sociais e Fervenzas Literarias de Ensaio, explícase a través de documentación medieval, sobre todo galega, como é posíbel que ese pecado apareza no século XI e acabe por gañar tanto protagonismo “até o punto de que a Igrexa Católica actual non saia á rúa contra a pobreza ou a exclusión, das que si falou moito Xesús Cristo, e si se manifeste moitas veces, de forma mesmo histriónica, contra a posibilidade de que teña de novo pleno recoñecemento xurídico a unión entre dúas mulleres ou entre dous homes”.

Outras das novidades que se presentan no libro Amigos e sodomitas é unha remozada análise das opcións sexuais na prosa galego-portuguesa e no trobadorismo peninsular medieval, que inclúe a atención a unha cantiga de amigo entre dous homes no século XIII, da autoría de Rodrigo Eanes de Vasconcelos, ou a sátira onde se fala dunha relación lésbica entre Sancha e María, en Santiago de Compostela na rúa da Moeda Vella, tamén do século XIII.

12 de dez. de 2010

Irreverencia relixiosa no trobadorismo galego-portugués

Fronte á idea dunha sociedade medieval monolítica e exclusivamente submetida ao teocentrismo, nalgúns dos textos que conservamos do trobadorismo galego-portugués podemos observar o abrollar dunha percepción laica onde o individuo está disposto a manter unha posición irreverente cara ás convencións sociais da relixión cristiá.

Un bo exemplo disto achámolo nunha cantiga de Rodrigo Eanes de Vasconcelos, onde unha muller declara que se meteu monxa ("filhou orde") debido á obriga familiar (foi súa nai quen o decidiu), mais que dentro do seu corazón se manterá fiel ao seu amado e non a Deus.
Preguntei ũa dona en como vos direi:
"Senhor, filhastes orden?" E já por én chorei.
Ela enton me disse: "Eu non vos negarei
de com' eu filhei orden, assi Deus me perdon;
fez-mi-a filhar mia madre, mais, o que lhe farei?
Trager-lhi eu os panos, mais non o coraçon."

Dix' eu: "Senhor fremosa, morrerei con pesar,
pois vós filhastes orden e vos han de gardar".
Ela enton me disse: "Quero-vos én mostrar
como serei guardada, se non, venha-me mal;
esto, por que chorades, ben devedes cuidar:
Tragerei eu os panos, mais no coraçon al".

E dix' eu: "Senhor minha, tan gran pesar ei én,
porque filhastes orden, que morrerei por én".
E disse inda logo: "Assi me venha ben,
como serei guardada dizer-vo-lo quer' eu:
se eu trouxer os panos, non dedes por én ren,
ca terrei o contrario eno coraçon meu".

(Para esta transcrición, parto da edición realizada por Manuel Ferreiro no libro As cantigas de Rodrig' Eanes de Vasconcelos, Laiovento, Santiago de Compostela, 1992.)