Sería outro sen me decatar

Até que punto fai sentido exporse ou afectarse nun blog? Pois non o sei, mais hoxe preciso facer algo por ser o aniversario dun dos días máis tristes da miña vida, non por acaso a xornada da miña infancia que lembro con máis detalles.

Aínda que recordar doe, sempre é mellor que fechar en falso, porque a forza dos mortos nos inflúe a todas e todos sen excepción e é de necios e neuróticos tentar ollar para outro lado; como se tal cousa for posíbel.

No día, quero tirar estes dous poemas da súa reclusión na gabeta:

Cando eu era pequerrecho
e ninguén estaba morto,
podía berrar:
- Papae!
- Mamae!

E o mundo viña ao meu auxilio.




Se iso daquela non pasase,
sería outro sen me decatar
e choraría outros paraísos perdidos.

Mais ti morriches, papae,
e a vida foime así.

Pasan os anos,
xa son un home.
Mais sigo angustiado
como, cando de neno,
tras chorar ás agachadas,
soñaba
que un día voltarías.