Mostrando postagens com marcador Chus Pato. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Chus Pato. Mostrar todas as postagens

13 de mai. de 2020

"Inscricións", finalista no premio aRi[t]mar 2020

O día que chegou a noticia estaba algo chof e levantoume a paletilla. O poema "Inscricións", que lle dá título ao meu último libro, aparece entre os finalistas ao prestixiado premio aRi[t]mar, que cada ano selecciona cancións e versos do norte e do sur do Miño.

Xa sei que é un tópico dicir que estar na selección é premio de seu, mais é así como me sinto, no medio de tantos nomes e tantas obras que admiro, nas cales me recoñezo, nas cales me sinto máis vivo. Aí están Alba Cid, Carlos da Aira, Carlos Penela, Chus Pato, Emma Pedreira, Manuel Forcadela, Mercedes Queixas Zas, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Olga Novo e Tamara Andrés. Un dream team!

Obrigado a quen se sentiu tocad@ por "Inscricións" para o colocar aí; obrigado a Galaxia e a Francisco Castro por me propor a publicación desta obra.

Que viva a cultura galega!

A propósito, as cancións gañadoras deste ano son "Despedida" de Sabela e "Catavento da Sé" de António Zambujo. Vaia luxo!

14 de ago. de 2012

Trinta e tres anos e aínda non son calvo

A través do sempre referencial blogue Trafegando Ronseis coñecín o poeta dominicano Frank Báez, recomendado alí pola nosa querida poeta Chus Pato. A ela xa non sei quen llo recomendou nin como chegou a dar con el.

Hoxe, porén, non traio aquí a Frank Báez polo que guste dos seus textos, senón pola experiencia partillada (poesía da experiencia e recepción da experiencia talvez?) de sermos ambos da quinta do 78 e, a pesar diso, aínda non estarmos calvos.

Non podía adiar a difusión destes seus versos, porque a min para os 34 xa só me restan uns poucos diíñas e, ademais, porque só na xornada hoxe me caeron uns vinte e moitos cabelos, así a ollo. Agardo que sexa pola mudanza de tempo, porque eu non comprei crecepelos no Mercadona, senón só algunha hidratante que non sei se terei que devolver porque talvez a retirasen da venda porque non é má para a saúde (pola política da empresa, é moi pouco probábel que compre alí nada máis, mesmo as cousas que, non sendo más, aínda as vendan).

En fin, aí vai o poema prometido de Frank Báez:

Treinta y tres años y aun no soy calvo

Que otros se jacten de las páginas que han escrito,
yo me vanaglorio de que no soy calvo.
Pobres papás de mis compañeritos del colegio
que con treinta y tantos ya eran calvos.
De noche rezaba y le pedía a Dios
que no dejara que se me cayera el pelo
y Dios no me defraudó
porque no soy calvo.
No soy calvo.
Nunca seré calvo.
No puedo querer ser calvo.
Tengo una buena relación
con los barberos y compro
los productos más caros.
Mi barbero me llama
cada vez que el último corte de pelo ha expirado.
Mi barbero que tiene dos años
que no prueba drogas y que se ha enliado
con una peluquera casada.
Mi barbero es mi hermano.
Pero estaba hablando de mi pelo.
Me gusta tu pelo, dice en chino
la cajera del supermercado.
¡Asia entera sueña con un día tener mis rizos!
En Taipei trataron de llevarme secuestrado.
Treinta y tres años y no soy calvo.
¡Virgen de la Altagracia! Llamaré a mis panas
para emborracharnos en el colmado.
No, mejor sigo garabateando
poemas en mi cuarto.
Quizás no pueda seguir escribiendo poesía
cuando me vuelva calvo.
Así que aprovecho ahora,
me echo todo el pelo para atrás
y aporreo el teclado.

10 de mar. de 2009

Día da Clase Obreira Galega


E corríamos polos campos
e por vez primeira escuitei disparo, ou bala
e puxeron por riba de min unha bata de andar por casa
e diante de min, sobre a mesa, unha taza de caldo.
Dixeron: se soben, es da família.


Ferrol, marzo, 197...
(Chus Pato, Urania)