Mostrando postagens com marcador Luis Rogelio Nogueras. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Luis Rogelio Nogueras. Mostrar todas as postagens

27 de jan. de 2009

Contra os xenocidios

Hoxe é o Día Internacional de Conmemoración das Vítimas do Holocausto. Escolleuse a data por ser o aniversario da liberación do ignominioso campo de concentración de Auschwitz por parte do exército soviético.

O meu amigo David pasoume días atrás un correo electrónico onde se comparaba, a través da confrontación de imaxes, a persecución nazi contra os xudeus coa practicada polo sionismo contra os palestinos. Grazas ao blog do Xosé Manuel Pereiro, Si home si, souben que esas fotografías se correspondían cun traballo do intelectual xudeu Norman Finkelstein, que nesta ligazón podedes ver completo.

Nesta xornada, recoméndovos tamén que escoitedes este poema de Luis Rogelio Nogueras recitado por Silvio Rodríguez, que xa citei noutra ocasión neste blog:



Non vale condenar os xenocidios do pasado se miramos para outro lado cando vemos os xenocidios que se están a executar hoxe.

10 de fev. de 2008

Mil e unha noites para a malicia

Co debate irracional destes días no cal se pretendía acusar nin máis nin menos que ao BNG de filiacións nazis (!!), lembrei o poema de Luis Rogelio Nogueras que aquí podedes ouvir recitado por Silvio Rodríguez:



HALT

La artillería israelí sigue
cañoneando campamentos
de refugiados palestinos
en el Sur del Líbano
(de la prensa)

Recorro el camino que recorrieron 4.000.000
de espectros.
Bajo mis botas, en la mustia, helada tarde de otoño
cruje dolorosamente la grava.
Es Auschwitz, la fábrica de horror
que la locura humana erigió
a la gloria de la muerte.
Es Auschwitz, estigma en el rostro sufrido de
nuestra época.
Y ante los edificios desiertos,
ante las cercas electrificadas,
ante los galpones que guardan toneladas de
cabellera humana
ante la herrumbrosa puerta del horno donde
fueron incinerados
padres de otros hijos,
amigos de amigos desconocidos,
esposas, hermanos,
niños que, en el último instante,
envejecieron millones de años,
pienso en ustedes, judíos de Jerusalem y Jericó,
pienso en ustedes, hombres de la tierra de Sión,
que estupefactos, desnudos, ateridos
cantaron la hatikvah en las cámaras de gas;
pienso en ustedes y en vuestro largo y doloroso
camino
desde las colinas de Judea
hasta los campos de concentración del III Reich.
Pienso en ustedes
y no acierto a comprender
cómo
olvidaron tan pronto
el vaho del infierno.

Auschwitz-Cracovia, 21-10-79

Silvio Rodríguez recita nos seus concertos os versos de Luis Rogelio Nogueras como prólogo para estoutra canción anti imperialista, para min unha das mellores da súa discografía:










Sinuhé

Tomando en cuenta la santa inocencia,
voy a cantarle a la vieja Bagdad,
donde mis sueños bebieron esencias
y donde en noches de luminiscencia
de niño zarpaba siguiendo a Simbad.

Algo debiera hechizar portaaviones,
alguien debiera apretar un botón
que reciclara metralla en razones
y poderío en conmiseración.

Qué solo está Sinuhé
de amor y de fe.
Qué solo está Sinuhé.
¿Qué tal sigue usted?

Bajo las ruinas vagan inquilinos
de las leyendas que fueron maná.
Pasa la sombra infeliz de Aladino,
sin una lámpara para el camino
y sin el secreto de Alí-Babá.

Algo debiera embrujar los misiles,
alguien debiera hacer estallar
el hongo de los derechos civiles
de los fantasmas que pueblan Bagdad.

Qué solo está Sinuhé
de amor y de fe.
Qué solo está Sinuhé.
¿Qué tal sigue usted?

Ahora es escoria el papel sorprendente
de Sherezada en su lecho nupcial.
La orden de fuego la dio un disidente
de la cultura, la carne, la mente,
el sueño y la vida que no sea virtual.

Mil y una noches para la malicia,
mil y una noches de intimidación,
mil y una noches de fuego y codicia,
mil y una noches sin dios ni perdón.

Qué solo está Sinuhé
de amor y de fe.
Qué solo está Sinuhé.
¿Qué tal sigue usted?