26 de out de 2007

Ódiote

O amor e o odio, dous xeitos de dependencia, en ocasións tan xuntos, tan difíceis de discernir... Velaí un poema de Rosalía de Castro onde se volve achar o mesmo dilema:

Ódiote, campo fresco,
cos teus verdes valados,
cos teus altos loureiros
i os teus camiños brancos
sembrados de violetas,
cubertos de emparrados.

Ódiovos, montes soaves
que o sol poniente aluma,
que en noites máis sereas
vin ó fulgor da lúa,
i onde en mellores días
vaguei polas alturas.

E ti tamén, pequeno
río, cal n'outro hermoso,
tamén aborrecido
es antre os meus recordos...
Porque vos amei tanto,
é porque así vos odio!


Nenhum comentário:

Postar um comentário